Απρίλιος 2011. Μία προσπάθεια να αποδόσω μία κλασική λαϊκή ιστορία σε ένα απλό σε ύφος ρεμπέτικου τραγουδάκι. Η έμπνευση προήλθε από ένα τηλεοπτικό αφιέρωμα στον Λευτέρη Παπαδόπουλο. Ο Μίμης θα μπορούσε να είναι ο καθένας. Αφιερώνεται στον τραγουδιστή Δημήτρη Μητροπάνο.Ο Μίμης τό 'παιζε σκληρός και τον φοβότανε
κι όσοι τον ξέραν απ' τον Μίμη φυλαγότανε
Καθεβραδύς στα καπηλιά
σαν έριχνε παραγγελιά
Ο Μίμης χόρευε. Δεν έβγαινε μιλιά.
Οικοδομή Δευτέρα - Σάββατο και χώματα.
Τις Κυριακές μπάλα και ματωμένα γόνατα.
Είχε την στάμπα του κακού.
Ήταν τ' αλάνι του χωριού.
Μα ο Μίμης είχε μια καρδιά μικρού παιδιού.
Κάποτε γνώρισε την Μαίρη. Την αγάπησε.
Μ' αυτή γουστάρισε Παρίσια και τον άφησε.
Κι όσο κι αν έπινε ρακές,
όσο κι αν ξέρναγε βρισιές,
απ' το μαράζι αυτό δεν ξέφυγε ποτές.
Περάσαν χρόνια και η ιστορία γράφτηκε,
πως έτσι άδικα ένας άντρας καταστράφηκε.
Για μιας γυναίκας την καρδιά
τά 'παιξε όλα μια ζαριά
μα ήρθε ανάποδα και πήγαν στην φωτιά.
Καποια βραδιά που τά 'πινε με το σαράκι του
ήρθε ο χάρος κι έκατσε στο τραπεζάκι του.
Σήκω καρντάση να χαρείς
απόψε κλείνουμε νωρίς
έλα μαζί μου και κερνάω εγώ να πιείς.
