Κόντρα στη Λογική.

Ατμοσφαιρική μπαλαντίτσα σε ροκ ύφος. Έχω σταματήσει να επιθυμώ να γράφω ίσως διότι έχει απορροφήσει κι εμένα η ανάλωση τού χρόνου μου σε φτηνές συνήθειες που δεν αφήνουν κανένα αποτύπωμα. Είναι Μάιος 2025 και είπα να προσπαθήσω να το αλλάξω αν μπορέσω με αυτό τραγουδάκι που ήρθε μετά από μία διαφωνία σε μία σχετική με το θέμα συζήτηση με έναν καλό φίλο στην δουλειά.

Το μυαλό του να μην επιτρέπει.

Η συνείδησή του να βλέπει.

Ο Κριτής του μέσα στα νέφη.

Μια ζωή φυλακή από "πρέπει".

Προσπαθεί να μείνει ο εαυτός του

μα όπως τού 'πε και κάποιος δικός του:

σε διαλέγει, δεν το διαλέγεις

απλά ζήσ' το, μην το παλεύεις.

Είναι άδικο να πνίγεις την ζωή,

γιατί...

# Η καρδιά 

είναι πάντα καρδιά

και υπάρχουν φορές

που αγαπάει ξανά

κι ίσως ψάξει να βρει

την λύτρωσή της εκεί

όπου καίει φωτιά

κόντρα στην λογική.

Το φως της μέρας έρχεται - πάει.

To νερό στο ποτάμι κυλάει

περνάει, φεύγει και στην θάλασσα βγαίνει

σαν την ζωή του που δεν περιμένει.

Αυτά κάθεται και λογιάζει

μα, τι τα θες, σαν η μέρα βραδιάζει

επιστρέφει εκεί που ανήκει

στο ζεστό του, το άνετο σπίτι

μα πριν κλειδώσει κλέβει πίσω μια ματιά,

αφού...

# Η καρδιά 

είναι πάντα καρδιά

και υπάρχουν φορές

που αγαπάει ξανά

κι ίσως ψάξει να βρει

την λύτρωσή της εκεί

όπου καίει φωτιά

κόντρα στην λογική.

Για Κάποιαν Άλλη.

Αυστρία, Schladming 24/2/2020. Για το χειμερινό μεροκάματο. Αυτό το απλό χασάπικο είναι βγαλμένο μάλλον από την κούραση στις νυχτερινές μου βάρδιες. Χιόνι, δουλειά και πολλή μοναξιά ανάμεσα σε καλούς πλην όμως αδιάφορους ανθρώπους.

Σ' ενόχλησε, μου λες,
που έγραψα προχθές
δυο στίχους στο παγκάκι που σ' έβλεπα και θες

νά 'μαι προσεκτικός

και να γνωρίζω πως

απ' την καρδιά σου ημουν περαστικός.

♯Σου λέω, λοιπόν, μπορείς

να προσποιηθείς

πως δεν σε αφορούν οι στίχοι μου να πεις.

Κι αν σου είμαι περιττός

να θεωρήσεις πως

για κάποιαν άλλη γράφει ο τρελός.

Σ' ένα παλτό σκυφτός

πιωμένος, μοναχός,

ήρθα στην γειτονιά σου μα εσύ έσβησες το φως.

Ο κόσμος τι θα πει

στο χάλι μου αν με δει;

Πως μέθυσα για σένα, θα σκεφτεί.

♯Μα ελεύθερα μπορείς

να προσποιηθείς

πως δεν με γνωρίζεις στους φίλους σου να πεις.

Κι αν σου είμαι φορτικός

να διαδώσεις πως

για κάποιαν άλλη πίνει ο τρελός.

Μη γίνεσαι παιδί!

(Αυτό είχε να μου πει).

Οι άντρες ποτέ δεν κλαίνε. Δεν στό 'χουν ξαναπει;

Και αφού είδες το κενό 

στα μάτια μου τα δυο,

άκου, καρδιά μου, τι θα πω κι εγώ:

♯Κάν' το αφού μπορείς

να προσποιηθείς!

πείσε τον εαυτό σου, δεν μ' αγαπάς να πεις.

Κι αν δείχνω γραφικός

δικαιολογήσου πως
για κάποιαν άλλη κλαίει ο τρελός.

Βοήθησέ με.

Βρήκα τον χρόνο και ολοκλήρωσα αυτή την λαϊκή μπαλάντα που είχα ξεκινήσει πριν δυο χρόνια, λίγο πριν ξαναπιάσω το μεροκάματο και χαθώ στην καλοκαιρινή μου ρουτίνα. Απρίλιος 2019.

Βοήθησέ με!
Πες μου πως άλλον αγαπάς,
σ' άλλον ανήκεις.
Πως ήταν ψέμα μια βραδιά
στης Σαλονίκης
κάποιο στενό όταν μου είπες
μ' αγαπάς.

Βοήθησέ με!
Και πάρε από πάνω μου 
αυτόν τον πόνο.
Πάψε να λες αγάπησες
εμένα μόνο.
Πάψε να λές θά 'μαι κοντά σου
οπού κι αν πάς.

Βοήθησέ με, χάνομαι
τα βράδια με τις αναμνήσεις.
Έλα το θέμα μου να λύσεις
γιατί εγώ δεν το μπορώ.
Δώσ' μου ένα λόγο να σε μισήσω,
κάθε συναίσθημα να σβήσω.
Μέρα τη μέρα δεν μπορώ
έτσι να ζω.

Κι αν πάλι πίνω,
κι αν τραγουδώ για σένανε
χωρίς ουσία,
κι αν ξαναβούρκωσα, μη δώσεις
σημασία.
Υπόσχομαι, αυτό δεν θα
ξανασυμβεί.

Όμως τι λέω;
Πόσες φορές δεν τόλμησα
να λησμονήσω;...
Πάντα ένα όνειρο θα με
τραβούσε πίσω
να ξαναβγώ την ανηφόρα
απ' την αρχή.

Βοήθησέ με, χάνομαι
τα βράδια με τις αναμνήσεις.
Έλα το θέμα μου να λύσεις
γιατί εγώ δεν το μπορώ.
Δώσ' μου ένα λόγο να σε μισήσω,
κάθε συναίσθημα να σβήσω.
Μέρα τη μέρα δεν μπορώ
έτσι να ζω.

Νερό κι Αλάτι.

31/10/2018. Σε ύφος παραδοσιακό, μία μυθοπλασία. Νιώθω πολύ κουρασμένος αλλά η ζωή δεν σταματά να μας φέρνει νέες υποχρεώσεις. Μέσα σε έναν γενικό θυμό με τα όσα υφίσταται η πατρίδα μας, αναδύονται πάντα αφορμές για έμπνευση.

Πέρασα χθες κάτω απ' το μισόκλειστο
το παραθύρι της να θέλω μια ματιά της.
Νερό κι αλάτι η ματιά που μου χαλάλισε
και το χαμόγελο νερό της θάλασσας.

Κι απηλογήθηκά της πως την αγαπώ
μα κείνη δε μολόγησέ πως μ' αγαπάει.
Νερό κι αλάτι τα λογάκια π' ανταλλάξαμε
κι όλα τα σ' αγαπώ νερό της θάλασσας.

Κι εζήτηξά μιαν αγκαλιά μα μού 'δωκε
ένα μονάχα χάδι μέσα στα μαλλιά μου.
Νερό κι αλάτι η αγκαλιά που τόσο πόθησα
κι αυτό το χάδι της νερό της θάλασσας.

Δειλά έσκυψα, στο στόμα και την φίλησα
και κόκκινη όλη σαν το λουλούδι εγίνη.
Νερό κι αλάτι το φιλί που μού 'βρεξε τ' αχείλι
και η αγάπη της νερό της θάλασσας.

Μες τ' όνειρά μου κάθε ολόγιομο φεγγάρι
έρχεται τώρα σαν ταξίμι απού πονά.
Νερό κι αλάτι η πληγή που μ' άφησε στα στήθια.
Κι ότι αγάπησα νερό της θάλασσας.

Άδεια Καρέκλα

Ιούλιος 2018. Ζέστη και δουλειά. Ένα μικρό διάλειμμα από τον μικρόκοσμο του κάθε μέρα. Μπαλάντα swing απλώς για να κρατηθεί το συναίσθημα ζωντανό. Ηχογραφήθηκε πρόχειρα (κι απαίσια) τον Απρίλη του 2023 σε ένα πρόχειρο "στούντιο" με ένα παλιό αρμόνιο και ένα κινητό.

 

Δεν είναι μόνο το φιλί σου.

Λείπει όλο αυτό που για μένα ήσουν.
Κάθε στιγμή που μ' ήξερες.
Που μ' αγαπούσες...
Που ήσουν εκεί όταν πονούσα
Χαιρόσουν μάζί μου όταν γελούσα

κι όταν φοβήθηκα το χέρι
μου κρατούσες.

Δεν είναι μόνο κείνη η αγκάλη.
Ούτε η αγάπη η μεγάλη.
Λείπει ο φίλος, λείπει τ' αστείο,
λείπει η παρέα...
Ένα απλό χάδι στα μαλλιά σου,
όλα τα καθημερινά σου,
αυτά που κάναν την ζωή μου 
τόσο ωραία.

Δεν ζητάω πολλά.
μόνο για δέκα λεπτά
σαν γλυκό καλοκαίρι να 'ρχόσουν πάλι.
Ξάφνου σε μια αγκαλιά
κι ένα-δυο σου φιλιά
να ξαναβυθιστώ στης αγάπης τη ζάλη.
Δεν ζητάω πολλά.
Ίσως δέκα λεπτά...
Για δυο μόνο τσιγάρα νά 'σουν μαζί μου.
Τόσα χρόνια η απουσία σου
σαν μια άδεια καρέκλα απέναντί μου.

Ας ήταν νά 'σουνα ένα λάθος
ο ενθουσιασμός, το πάθος
κάποιας στιγμής και κάποιου
έρωτα αλήτη.
Μα όχι, εσύ ήσουνα το φως μου
ίσως να ήσουν κι ο άνθρωπός μου.
Ήσουν κομμάτι απ' τον εαυτό μου
που τώρα λείπει.

Ξέρω θα ξεχαστεί στον χρόνο
θα μείνει μια εικόνα μόνο.
Τα συναισθήματά μας θα χαθούν στη λήθη.
Μα το πρωί σαν ξεκινάω
τ' αμάξι στην δουλειά να πάω 
κείνο το "καλημέρα" σου πάντα θα λείπει.

Δεν ζητάω πολλά.
μόνο για δέκα λεπτά
σαν γλυκό καλοκαίρι να 'ρχόσουν πάλι.
Ξάφνου σε μια αγκαλιά
κι ένα-δυο σου φιλιά
να ξαναβυθιστώ στης αγάπης τη ζάλη
Δεν ζητάω πολλά.
Ίσως δέκα λεπτά...
Για δυο μόνο τσιγάρα νά 'σουν μαζί μου.
Τόσα χρόνια η απουσία σου
σαν μια άδεια καρέκλα απέναντί μου.

Πίνω απ' το Ποτήρι σου

Ιούνιος 2018. Μετά από ένα χειμώνα στην Αυστρία που με κούρασε λίγο παραπάνω, ξαναμαζεύω παλιές εικόνες και φτιάχνω τούτο το μινοράκι σε ύφος μποέμ ρεμπέτικου. Σαν αντίβαρο στην πεζότητα όσων με απασχολούν στην καθημερινή μου πολύωρη εργασία. 

Εχθές για σένα μέθυσα

έτσι γιατί το θέλησα
να πιω απ'το ποτήρι σου
κι έλιωσα για χατήρι σου

Το τάσι αυτό που μ' άφησες, έλα να το μαζέψεις
και μια καρδιά που σ' αγαπά, γύρνα να τη γιατρέψεις.

Στη σκέψη σου ξημέρωσα
μα την ψυχή μου μέρωσα
μ' ένα τσιγάρο σέρτικο
κι ένα αμανέ ρεμπέτικο.

Τα βράδια που σ' αποζητώ, νά 'ξερες πως πονάω
και πίνω απ' το ποτήρι σου και δυο φορές μεθάω.

Σαν χθες σε ερωτεύτηκα
και μια ζωή την έδωκα
στα πράσινα ματάκια σου,
στα δυο γλυκά χειλάκια σου.

Το ποτηράκι σου έσπασε κι έσπασε κι η καρδιά μου.
Κι απ' τη ζωή μου αν χάθηκες, μείνε στα όνειρά μου.

Καφές στο Πλαστικό.

Αφηγηματικό τραγουδάκι. Μία ίστορία στην οποία πολλοί θα αναγνωρίσουν τον εαυτό τους. Χωρίς πια τις παλιές νοσταλγίες και συναισθηματικές φορτίσεις προσεγγίζω την πραγματικότητα και προσπαθώ να την ζήσω με ηρεμία και αισιοδοξία. Ιούνιος 2017.

Πέρασα χθες απ' την πλατεία
που σε περίμενα να 'ρθείς
και μού ΄ρθε (κοίταξε να δεις)
στο νου η δική μας ιστορία.
Κάπου πιο πέρα από τα φώτα
έψαξα εκεί στα σκοτεινά
το πεύκο αυτό με την καρδιά
που πήρα τα φιλιά τα πρώτα.

Κι αναρωτήθηκα αν κάτι
έχει πια μείνει απ' όλα αυτά.
Κάναμε σπίτι και παιδιά
μα που πήγε όλη αυτή η αγάπη...

Και τώρα, σάντουιτς για το δρόμο και καφέ στο πλαστικό
κι ένα "γεια" μεσ' απ' το τζάμι το κλειστό.
Κι όπως χάνεται στου δρόμου το volkswagen τη στροφή
κάποια μέρα τρέμω μη χαθείς κι εσύ.
Σάντουιτς για τον δρόμο και καφέ στο πλαστικό
και τα όνειρά μας τέλειωσαν εδώ.
Δες πως μοιάζει η ζωή σου σαν νταλίκα βιαστική
νύχτα με βροχή στην εθνική.

Θυμήθηκα σε καρτερούσα
να 'ρθεις το βράδυ απ' τη δουλειά
και άνοιγες μιαν αγκαλιά
και στο καρδιοχτύπι σού μεθούσα.
Κι όταν μας βρήκε η ανηφόρα
μού 'λεγες βάστα κι εγώ είμαι εδώ,
στα χέρια μου θα πνίξω εγώ
ότι κακό μας φέρει η ώρα.

Μα οι ώρες φέρανε ποτάμια
κι όσο κι αν πάλεψες κι εσύ
πήραν της νιότης την ορμή
και τη δική σου περηφάνεια.

Λοιπόν, σάντουιτς για το δρόμο και καφέ στο πλαστικό
κι ένα "γεια" μεσ' απ' το τζάμι το κλειστό.
Κι όπως χάνεται στου δρόμου το volkswagen τη στροφή
κάποια μέρα τρέμω μη χαθείς κι εσύ.
Σάντουιτς για τον δρόμο και καφέ στο πλαστικό
και τα όνειρά μας τέλειωσαν εδώ.
Δες πως μοιάζει η ζωή σου σαν νταλίκα βιαστική
νύχτα με βροχή στην εθνική.