Διαδρομή

Γραμμένο με αφορμή ένα διήγημα από ένα βιβλίο.

Η μουσική είναι μία προσωπική διασκευή του "Downbound Train" (Bruce Springsteen). Πειραματισμός σε ρόκ μπαλάντα. 29 Μαϊου 2009.

Είχα μια αγάπη και τ' όνειρό μου
δυο φιλαράκια είχα και τον εαυτό μου.
Στα πόδια σημάδια, μια τσέπη άδεια
μα τα μαλλιά μου αχτένιστα απ' τα χάδια.
Είχα μια αγάπη και στον ώμο μια τσάντα
απ' το σχολείο κι είχα μέσα τα πάντα.
Τις στεναχώριες μου και τις χαρές μου
που κουβαλούσα πάντα στις διαδρομές μου.

Και λέγαμε μαζί μπορώ ν' αλλάξω τον κόσμο
γιατί η αγάπη αυτή τα πάντα νικάει.
Δωσ' μου το χέρι σου και έλα πάμε
όπου η ζωή πετάει.

Μα η ζωή ποτέ δεν σε ρωτάει.
Σ' αρπάζει απ' το μανίκι και σε τραβάει.
Ήρθανε δυο παιδιά κι υποχρεώσεις,
έτρεμα μήπως στην καρδιά σου κρυώσεις.
Δουλειά λοιπόν από νωρίς να προλάβω
να δείξω χαρακτήρα στον εργολάβο
στο μεροκάματο να μ' επιλέξει
να ζήσω άλλη μια μέρα να επιτρέψει.

Και βλέπαμε να σβήνουν μέρα τη μέρα
όσα μας κάναν την καρδιά να γελάει.
Και σού 'δειξα ένα βράδυ και τ' όνειρό μας
στον ουρανό να σκορπάει.

Γύρισες δίχως γέλιο σπίτι μια μέρα
κι αμίλητη έκατσες λίγο πιο πέρα.
Ρωτώ τι έχεις. Λες δεν αντέχεις.
Παίρνεις την τσάντα σου, στην πόρτα τρέχεις.
Μόνος τώρα ξυπνάω, δουλειά να πάω.
Ξημέρωσε κι άλλη μια μέρα χρωστάω
σ' ανθρώπους-φίδια, σ' ένα κράτος-σκουπίδια,
ίσως και στη ζωή ακόμα την ίδια.

Μα θα θυμάμαι πάντα το κορίτσι εκείνο
π' έτρεμα όταν μού 'λεγε σ' αγαπάω.
Κοντεύω σαράντα μα τα όνειρα πάντα
στην πλάτη μου κουβαλάω.

Δύο Παιδιά

Μία αφορμή παράξενη και τυχαία. Ένας ρυθμός που ήρθε από τον δίχρονο ρελαντί ήχο της Βέσπας μου σε μία στάση 2 λεπτών σε φανάρι και έφερε στα χείλη μου μία μελωδία που κόλησε. Συνδυάστηκε με μία εικόνα που είχα στο μυαλό μου και βγήκε αυτό το αφηγηματικό τραγούδι. Μάης 2009, γραμμένο στις διαδρομές μου μεταξύ υποχρεώσεων και υποχρεώσεων.
Δύο παιδιά. Μια αγκαλιά.
Φιλί στα χείλη κι ένα ταξίδι
τώρα εδώ ξεκινά.

Ένα όνειρο. Δυό σ'αγαπώ
και τίποτα άλλο. Δεν αναβάλλω
το παραμύθι αυτό.
Να προχωράς. Να μ' αγαπάς
και μη φοβάσαι, κοντά μου νά 'σαι.
Θά 'μαι κι εγώ όπου κι αν πάς.
Και να γελάς. Να μου μιλάς
η καρδιά μου ν' ανάβει και σαν καράβι
στην δίνω να την κυβερνάς.
Θα είμ' εδώ να σ' οδηγώ
σε κάθε χαρά σου ή στα δάκρυά σου.
Στα βήματά σου, εγώ.
Νά 'σαι κι εσύ μια προσευχή
σε κάθε αστέρι για να μας φέρει
θάρρος σε κάθε αρχή.

Δύο παιδιά με μια αγκαλιά
και μια αγνή αγάπη, στα μήκη στα πλάτη
της Γης ανοίξαν φτερά.
Ήρθε βροχή, τρέμει η γή
το χέρι κράτα μου σφιχτά στην στράτα μου
φοβάμαι την αστραπή.
Πως με κοιτάς; Γιατί δεν μιλάς;
Κοίτα στα μάτια μου και πες μου, μάτια μου,
γιατί σωπαίνεις αφού μ' αγαπάς.
Μα τί 'ναι η ζωή; Μια αναπνοή.
Μια στιγμή άργησες, λάθος φρενάρησες
στης νιότης το κύμα, την άγρια ορμή.
Μη φεύγεις, μη! Μη, δεν μπορεί...
Όλα τελείωσαν. Τα φώτα χαμήλωσαν.
Τέλειωσε και για μένα αυτή η γιορτή.
Αχ, ουρανέ! Δέξου κι εμέ.
Θέ μου, συγχώρα με, σαν ρούχο φόρα με,
φίλε μου εσύ κι αδερφέ.

Δυο μοναξιές, χίλιες βραδιές
Χίλια τα δάκρυα, δίκαια κι άδικα,
και χίλιες νά 'ρθεις ξανά προσευχές.
Για νά΄ρθει καιρός που θα φέρει φώς
στο γλυκοχάραμα που σε καμάρωνα
δίπλα μου κι ήσουν παιδί και θεός.
Μα μην σταθείς. Μη λυπηθείς.
αγάπη μου πέταξε, στο όνειρο π' έταξε
για σένανε αυτή η ζωή.
Μονάχα αν θες, γύρνα και πες
πως λίγο με σκέφτεσαι και ας μην έρχεσαι
ποτέ πια πίσω στο χθες.

Πού να σε βρω κι εγώ να στο πώ;
Πάραδεισέ μου, συγχώρησέ μου
που πάντα θα σ' αγαπώ.

Του Χωρισμού τα Λόγια

Έχει αρχίσει μία περίοδος λίγο πιο ήρεμη με μία σειρά από πιο αποφορτισμένες δημιουργίες όπως αυτή εδώ. Μέσα από αυτό το αργό, απλό και άψαχτο (ίσως κοινότυπο) στις λέξεις τραγουδι φαίνεται ότι μάλλον έχω δώσει τα χέρια με την ζωή σε έναν γενικό συμβιβασμό ώστε να ηρεμήσω από το άγχος των υποχρεώσεων και να κοιτάξω τα επόμενα βήματα. Αργό, ατμοσφαιρικό 9/8 ζειμπεκάκι χωρίς πολλά μουσικά κεντίδια και στολίσματα.
Μάτια φεγγάρια, μακρυά μαλλιά
και μια καρδιά απ' αγάπη.
Του έρωτα βράδια, κρυφά φιλιά
και μια αγκαλιά που εχάθη.

Της πυρκαγιάς αερικά
και των πηγών νεράιδες
πείτε να έρθει στ' όνειρο
πού 'ναι οι νύχτες μου άδειες.

Του χωρισμού και του έρωτα
τα λόγια ίδια καίνε
κι όποιος τ' ακούσει μια φορά
πονά για πάντα, λένε.

Πες μου ουρανέ μου κι ανατολή
τ' αστέρι μου αν είδες.
Κι αν τό 'δες φέρτο πριν το βρουν
της χαραυγής οι ακτίδες.