Είναι 01/10/2008. Ένα χιπχοπικό παράπονιάρικο τραγουδάκι όπως το σκάρωσα σε μία βάρδια στη δουλειά και το τραγούδησα στη Βέσπα μία και μόνη φορά δίνει ένα τέλος σε αυτή την χρονιά. Τέσσερις μέρες μετά απολύθηκα ως "ύποπτος για κλοπή" από την αποθήκη. Είναι στιγμές μες τη ζωή που σαν φονιάδες έρχονται και σου σκοτώνουν
αυτό που ζεις με το μυαλό, ότι φυλάς μες την καρδιά και σου ματώνουν
το κάθε όνειρο που διάλεξες τις νύχτες σου νά 'ρχεται να φωτίζει.
Είναι στιγμές που σε ξυπνούν και βλέπεις ότι σ' όριζε να μην αξίζει.
Στα μάτια σου που πίστευα κι εγώ πως είχα βρει τη γη του ονείρου,
στα χείλη σου και στο φιλί που μ' άφηνε ευωδιά του Αγιου Μύρου
και στο βαθύ το σ' αγαπώ που 'πες αιώνια θα ζεί κι εγώ είχα κλάψει,
ήρθε η αλήθεια σαν φονιάς μές το σκοτάδι μου ψυχρά το φως ν' ανάψει.
Και μού 'πε ηλίθιε, χαζέ ξύπνα και δες τι καρτεράς και τι ελπίζεις.
Για ποιάν τραγούδια έγραφες και πού το δάκρυ σου, καημένε, χαραμίζεις.
Δεν ήσουνα λοιπόν εκεί κι όσα για σένα νόμιζα, ψέμα και λάθος
κι όσα τραγούδια έγραψα γίναν πληγές και τ' όνειρό μου έγινε τάφος.
Τέλος τα τραγούδια μου λοιπόν που σ' αφορούσανε.
Τέλος και οι ελπίδες στη ζωή που δε χωρούσανε.
Τέλος τα όνειρά μου πως μια μέρα θα σ' αγκάλιαζα.
Τέλος και η σκέψη που με σένανε τη ζάλιζα.
Τέλος τα τραγούδια μου πού 'γραφα και περίμενα.
Τέλος οι αναμνήσεις, τα φαντάσματα, τα κείμενα.
Τέλος και τα δάκρυα τα ματάκια μου που καίγανε.
Μα δε βρίσκω τέλος στην αγάπη μου για σένανε.
Τουλάχιστον σ' ευχαριστώ, πού 'δινες πάντα αφορμή ξανά να γράψω
τόσα τραγούδια όμως πια άναψε τώρα τη φωτιά για να τα κάψω.
Στις φλόγες τις τα όνειρα, τα δακρυσμένα σ' αγαπώ κι όλα τα λόγια.
Οι μεθυσμένες μας βραδυές, οι μοναξιές, οι αγκαλιές και δέκα χρόνια.
Είναι στιγμές μες τη ζωή που σ' ένα δευτερόλεπτο χάνεται ο ήλιος
και κάτι κόκκινες γραμμές που αν τις διαβείς ποτέ ξανά δεν είσαι ο ίδιος.
Θα 'θελα μόνο να σταθώ στο ένα μέτρο, στο μισό κι ας μη σ' αγγίξω
μέσα απ' τα μάτια τα πικρά πως ξεψυχάει μια καρδιά για να σου δείξω.
