Μη Χαθείς.

Μπαλάντα slow rock. Προσπαθώ να πειραματιστώ με νέους για μένα ρυθμούς ως εκτόνωση στην γεμάτη στρες εργασία του F&B. 23 Μαΐου 2015 στα Κολύμπια. Νυσταγμένος.

Είναι λόγια στην καρδιά μου στριμωγμένα
που τα χείλη μου να πούνε δεν τολμούν.
Κι αν σε νοιάζει έστω λίγο τότε κοίταξε
μες τα μάτια μου κι εκείνα θα στα πουν.

Πώς τα έφερε η ζωή και μπερδευτήκαμε
σε μία σχέση χωρίς επιστροφή.
Ότι πόθησε η καρδιά μας δε χαρήκαμε.
Ήμουν στο τέλος κι εσύ 'σουν στην αρχή.

Μα μη χαθείς.
Απ' τη ζωή μου μη βγεις.
Μείνε εδώ.
Δώσ' μου ένα λόγο να ζώ.
Μία ματιά.
Ένα άγγιγμα, μια αγκαλιά.
Κι αν σου είναι πολύ
ας μη γευτώ το φιλί.

Θα σταθώ λοιπόν με αξιοπρέπεια.
Θα γελάω όταν θά 'ρθει να σε βρει
να σε πάρει από το χέρι και για μένανε
τέλος στ' όνειρο στη μεγάλη σου στιγμή.

Είναι λόγια στην καρδιά μου στριμωγμένα
μα θα μείνουν μάλλον για πάντα μυστικό.
Λίγο πριν τελειώσουν όλα μόνο κράτα με.
Θέλω να σου ψιθυρίσω μόνο αυτό:

Μη χαθείς.
Απ' τη ζωή μου μη βγεις.
Μείνε εδώ.
Δώσ' μου ένα λόγο να ζω.
Μία ματιά.
Ένα άγγιγμα, μια αγκαλιά.
Κι αν σου είναι πολύ
ας μη γευτώ το φιλί.

Καρδούλα μου Ευαίσθητη.

Μάιος 2015. Έχουμε ξεκινήσει την δουλειά στα Κολύμπια σε νέο πόστο και οι ώρες είναι πολλές. Κάπου εκεί ξεπηδούν μόνοι τους οι στίχοι. Μπαλάντα γιατί η καρδιά είναι πάντα καρδιά.

Δυο μαύρα ματάκια,

δυο χείλη γλυκά,

δυο ψεύτικα λόγια

και δύο φιλιά

και πάλι στάχτη

στου έρωτα το μονοπάτι.

Στου έρωτα το μονοπάτι.

Κι αν πέρασες τόσα

δεν έμαθες πια

και όλα τα πρέπει

πετάς στην φωτιά

να ζήσεις

εκείνο που έχεις ποθήσει.

Εκείνο που έχεις ποθήσει.

Έτυχε νά 'σαι καρδούλα μου ευαίσθητη

και καθαρή σαν γυαλί

κι ένα είναι σίγουρο μια μέρα για κείνη

εσύ θα πονέσεις πολύ.

Στο ξαναλέω

και άκου καλά

τα αισθήματά σου

σε μία ζαριά

μην παίξεις.

Αν χάσεις δεν θα τ' αντέξεις.

Αν χάσεις δεν θα τ' αντέξεις.

Έτυχε νά 'σαι καρδούλα μου ευαίσθητη

και καθαρή σαν γυαλί

κι ένα είναι σίγουρο μια μέρα για κείνη

εσύ θα πονέσεις πολύ.

Δώδεκα Χρόνια Ακόμα.

Παρά τις προσπάθειές μου να γράψω κάτι διαφορετικό, η ρουτίνα δείχνει να μην βοηθάει. Ίσως και η έμπνευση. Αυτό το τραγουδάκι γράφτηκε στις πρωινές διαδρομές μου προς την δουλειά μέσα από το δάσος της Ψίνθου και της Αρχίπολης τον Απρίλιο του 2015. Νιώθω καλύτερα.

Θά 'ρθει μια μέρα που
δεν θα πονάω
δεν θα ξενυχτάω
στον δικό σου καημό.
Θά 'ρθουν και νύχτες, ξέρω, 
που δεν θα ξυπνάω
και να σε ζητάω
δίπλα μου εδώ.

Το ξέρω θά 'ρθει εκείνη η μέρα.
Καμμιά ιστορία δε ζει αιώνια.
Αλλά για νά 'ρθει εκείνη η μέρα
θέλει ακόμα δώδεκα χρόνια.

Δώδεκα χρόνια ακόμα.
Δώδεκα χρόνια.

Γι' αυτό μη λες λυπάσαι. Κοίτα
εσύ καλά νά 'σαι
και μη ρωτήσεις να μάθεις
ποτέ σου με ποιόν

με ποιον τρόπο ξεχνάω και
σε ποιο στέκι μεθάω
κάποτε θά 'σαι, να ξέρεις,
για με παρελθόν.

Θα περιμένω και θά βγει ο ήλιος
μες στην καρδιά μου να λιώσει τα χιόνα
Αλλά, γαμώτο, θα πάρει πολύ
κάπου εκεί στα δώδεκα χρόνια.

Δώδεκα χρόνια ακόμα.
Δώδεκα χρόνια.