Ένα ακόμα απλό και αργό ζεϊμπέκικο που προέκυψε από την αποτυχημένη προσπάθεια μου να γράψω μια έντεχνη ρούμπα. Η έμπνευση είναι ακόμα ζωντανή και αυτό έχει σημασία. Αύγουστος 2014.
Βρήκα τυχαία μια παλιά
φωτογραφία σε μια τσάντα.
Κείνη που μ' είχες αγκαλιά.
Είχε απάνω δυο φιλιά
και μια αφιέρωση "θα σ' αγαπώ για πάντα".
Κι άθελα ένιωσα ξανά
από το χέρι σου το χάδι
κι από τα χείλη το φιλί,
Θεέ μου, μού έλειψες πολύ!
Να 'σουν δική μου για ένα τελευταίο βράδυ!
Μα τώρα χώρια οι ζωές
κι ανάμεσά μας ένα τζάμι.
Να μη σ' αγγίζω, να μη ζω,
μη σε κοιτώ, μη σου μιλω,
μη σ' αγαπάω γιατί τώρα πια δε κάνει.
Μα είμαι καλά κι είσαι καλά,
ευτυχισμένη κι αυτό μου φτάνει.
Κι ας λαχταράει η καρδιά
σαν κρύβομαι στα σκοτεινά
για να σε δω λιγάκι πίσω από το τζάμι.
