Το Χαμένο Φιλί

Ότι μου έφερε η έμνπευση φέτος σε μία ακόμα δύσκολη χρονιά ήταν αυτό το λαϊκό βαλσάκι θα μπορούσα να το πω. Μεγαλώνοντας μπαίνουν νέα άγχη στην ζωή και η διέξοδος της σύνθεσης είναι μάλλον μονόδρομος αυτό τον καιρό. 8 Σεπτεμβρίου 2016.

Μικρό ασημένιο αστέρι μου στον μαύρο μου ουρανό.

Στα χείλη επάνω τα στεγνά σταγόνα από νερό.

Στις άκρες απ' τα μάτια μου

το δάκρυ που κυλά.

Η φλόγα

που μου καίει την καρδιά.

Ας ήταν στα χεράκια σου μια νύχτα να κλειστώ.

Στο πιο ακριβό σου όνειρο να μπω να βυθιστώ.

Και σαν ξυπνήσω την αυγή

το πρώτο που θα δω

να 'ναι

τα δυο ματάκια π' αγαπώ.

Αχ πως προσμένω νά 'ξερες το φιλί.

Ας ήταν να μου τό 'δινες πριν έρθει η ανατολή.

Και πώς τρομάζω τα λόγια που θα πεις

τη μέρα που για πάντα θα χαθείς.

Έρωτα ανομολόγητε, βαθύ μου μυστικό,

ένοχο καρδιοχτύπι μου και βασανιστικό

την γυάλινη καρδούλα μου

στα χέρια σου κρατάς.

Το σ'αγαπώ

στο χώμα μην πετάς.

Φτερούγισε, ψυχούλα μου, στ' άπειρο που ποθείς. 

Μα όπου κι αν πας κι όπου αγαπήσεις κι όπου αγαπηθείς

μη λησμονείς πως πάντα εδώ κάπου σε μια γωνιά

για σένα
θα χτυπάει μια καρδιά.