Ιούνιος 2018. Μετά από ένα χειμώνα στην Αυστρία που με κούρασε λίγο παραπάνω, ξαναμαζεύω παλιές εικόνες και φτιάχνω τούτο το μινοράκι σε ύφος μποέμ ρεμπέτικου. Σαν αντίβαρο στην πεζότητα όσων με απασχολούν στην καθημερινή μου πολύωρη εργασία.
Εχθές για σένα μέθυσα
έτσι γιατί το θέλησανα πιω απ'το ποτήρι σου
κι έλιωσα για χατήρι σου
Το τάσι αυτό που μ' άφησες, έλα να το μαζέψεις
και μια καρδιά που σ' αγαπά, γύρνα να τη γιατρέψεις.
Στη σκέψη σου ξημέρωσα
μα την ψυχή μου μέρωσα
μ' ένα τσιγάρο σέρτικο
κι ένα αμανέ ρεμπέτικο.
Τα βράδια που σ' αποζητώ, νά 'ξερες πως πονάω
και πίνω απ' το ποτήρι σου και δυο φορές μεθάω.
Σαν χθες σε ερωτεύτηκα
και μια ζωή την έδωκα
στα πράσινα ματάκια σου,
στα δυο γλυκά χειλάκια σου.
Το ποτηράκι σου έσπασε κι έσπασε κι η καρδιά μου.
Κι απ' τη ζωή μου αν χάθηκες, μείνε στα όνειρά μου.
