Νερό κι Αλάτι.

31/10/2018. Σε ύφος παραδοσιακό, μία μυθοπλασία. Νιώθω πολύ κουρασμένος αλλά η ζωή δεν σταματά να μας φέρνει νέες υποχρεώσεις. Μέσα σε έναν γενικό θυμό με τα όσα υφίσταται η πατρίδα μας, αναδύονται πάντα αφορμές για έμπνευση.

Πέρασα χθες κάτω απ' το μισόκλειστο
το παραθύρι της να θέλω μια ματιά της.
Νερό κι αλάτι η ματιά που μου χαλάλισε
και το χαμόγελο νερό της θάλασσας.

Κι απηλογήθηκά της πως την αγαπώ
μα κείνη δε μολόγησέ πως μ' αγαπάει.
Νερό κι αλάτι τα λογάκια π' ανταλλάξαμε
κι όλα τα σ' αγαπώ νερό της θάλασσας.

Κι εζήτηξά μιαν αγκαλιά μα μού 'δωκε
ένα μονάχα χάδι μέσα στα μαλλιά μου.
Νερό κι αλάτι η αγκαλιά που τόσο πόθησα
κι αυτό το χάδι της νερό της θάλασσας.

Δειλά έσκυψα, στο στόμα και την φίλησα
και κόκκινη όλη σαν το λουλούδι εγίνη.
Νερό κι αλάτι το φιλί που μού 'βρεξε τ' αχείλι
και η αγάπη της νερό της θάλασσας.

Μες τ' όνειρά μου κάθε ολόγιομο φεγγάρι
έρχεται τώρα σαν ταξίμι απού πονά.
Νερό κι αλάτι η πληγή που μ' άφησε στα στήθια.
Κι ότι αγάπησα νερό της θάλασσας.

Άδεια Καρέκλα

Ιούλιος 2018. Ζέστη και δουλειά. Ένα μικρό διάλειμμα από τον μικρόκοσμο του κάθε μέρα. Μπαλάντα swing απλώς για να κρατηθεί το συναίσθημα ζωντανό. Ηχογραφήθηκε πρόχειρα (κι απαίσια) τον Απρίλη του 2023 σε ένα πρόχειρο "στούντιο" με ένα παλιό αρμόνιο και ένα κινητό.

 

Δεν είναι μόνο το φιλί σου.

Λείπει όλο αυτό που για μένα ήσουν.
Κάθε στιγμή που μ' ήξερες.
Που μ' αγαπούσες...
Που ήσουν εκεί όταν πονούσα
Χαιρόσουν μάζί μου όταν γελούσα

κι όταν φοβήθηκα το χέρι
μου κρατούσες.

Δεν είναι μόνο κείνη η αγκάλη.
Ούτε η αγάπη η μεγάλη.
Λείπει ο φίλος, λείπει τ' αστείο,
λείπει η παρέα...
Ένα απλό χάδι στα μαλλιά σου,
όλα τα καθημερινά σου,
αυτά που κάναν την ζωή μου 
τόσο ωραία.

Δεν ζητάω πολλά.
μόνο για δέκα λεπτά
σαν γλυκό καλοκαίρι να 'ρχόσουν πάλι.
Ξάφνου σε μια αγκαλιά
κι ένα-δυο σου φιλιά
να ξαναβυθιστώ στης αγάπης τη ζάλη.
Δεν ζητάω πολλά.
Ίσως δέκα λεπτά...
Για δυο μόνο τσιγάρα νά 'σουν μαζί μου.
Τόσα χρόνια η απουσία σου
σαν μια άδεια καρέκλα απέναντί μου.

Ας ήταν νά 'σουνα ένα λάθος
ο ενθουσιασμός, το πάθος
κάποιας στιγμής και κάποιου
έρωτα αλήτη.
Μα όχι, εσύ ήσουνα το φως μου
ίσως να ήσουν κι ο άνθρωπός μου.
Ήσουν κομμάτι απ' τον εαυτό μου
που τώρα λείπει.

Ξέρω θα ξεχαστεί στον χρόνο
θα μείνει μια εικόνα μόνο.
Τα συναισθήματά μας θα χαθούν στη λήθη.
Μα το πρωί σαν ξεκινάω
τ' αμάξι στην δουλειά να πάω 
κείνο το "καλημέρα" σου πάντα θα λείπει.

Δεν ζητάω πολλά.
μόνο για δέκα λεπτά
σαν γλυκό καλοκαίρι να 'ρχόσουν πάλι.
Ξάφνου σε μια αγκαλιά
κι ένα-δυο σου φιλιά
να ξαναβυθιστώ στης αγάπης τη ζάλη
Δεν ζητάω πολλά.
Ίσως δέκα λεπτά...
Για δυο μόνο τσιγάρα νά 'σουν μαζί μου.
Τόσα χρόνια η απουσία σου
σαν μια άδεια καρέκλα απέναντί μου.

Πίνω απ' το Ποτήρι σου

Ιούνιος 2018. Μετά από ένα χειμώνα στην Αυστρία που με κούρασε λίγο παραπάνω, ξαναμαζεύω παλιές εικόνες και φτιάχνω τούτο το μινοράκι σε ύφος μποέμ ρεμπέτικου. Σαν αντίβαρο στην πεζότητα όσων με απασχολούν στην καθημερινή μου πολύωρη εργασία. 

Εχθές για σένα μέθυσα

έτσι γιατί το θέλησα
να πιω απ'το ποτήρι σου
κι έλιωσα για χατήρι σου

Το τάσι αυτό που μ' άφησες, έλα να το μαζέψεις
και μια καρδιά που σ' αγαπά, γύρνα να τη γιατρέψεις.

Στη σκέψη σου ξημέρωσα
μα την ψυχή μου μέρωσα
μ' ένα τσιγάρο σέρτικο
κι ένα αμανέ ρεμπέτικο.

Τα βράδια που σ' αποζητώ, νά 'ξερες πως πονάω
και πίνω απ' το ποτήρι σου και δυο φορές μεθάω.

Σαν χθες σε ερωτεύτηκα
και μια ζωή την έδωκα
στα πράσινα ματάκια σου,
στα δυο γλυκά χειλάκια σου.

Το ποτηράκι σου έσπασε κι έσπασε κι η καρδιά μου.
Κι απ' τη ζωή μου αν χάθηκες, μείνε στα όνειρά μου.