Από χειμώνα σε χειμώνα

Μια τελευταία σύνθεση γεννημένη επάνω στην Vespa στο πηγαινέλα από την δουλειά τις τελευταίες μερες του Σεπτέμβρη 2008. Ο καιρός έχει χαλάσει. Η δουλειά τελειώνει και ξεκινά πάλι η ηρεμία ενός χειμώνα που μάλλον θα φέρει πολλούς ανέμους.

Από χειμώνα σε χειμώνα
κι από βροχή, πάλι βροχή.
Δε σ' έφεραν τα χελιδόνια
αλλά σε πήρε η αστραπή.

Από σκοτάδι σε σκοτάδι
κι απ' το μπορώ στο δε μπορώ
κι απ' το φιλί στα δυο σου χείλη,
τώρα στα χείλη Marlboro.

Να 'σαι καλά κάπου μακρυά
σε δυο κομμάτια η καρδιά
να σ' αγαπά και να πονά
να σε θυμάται, ν' αγρυπνά.
Να 'μαι καλά κι εγώ
χωρίς εσέ μα δε μ' έχω άξιο.
Εκεί που σού 'δωσα στερνό
φιλί έγινε εργοτάξιο.
Να μη θυμίζει τίποτα
τις μέρες που στον έρωτα
κι οι δυο ορκιζόμασταν μα δες
τώρα ξανάρχονται βροχές.

Από χειμώνα σε χειμώνα
δε σ’ είδα και δε σ' άκουσα
στο τελευταίο σου αντίο
το χρόνο μου σταμάτησα.

Και κάπου κάπου σε θυμάμαι
στου χωρισμού τα δάκρυα
πού ‘βρεχαν το πουκάμισό μου
κι έτσι βρεγμένο τ’ άφησα.

Για να θυμίζει, να ελπίζει,
ο νους σε σένα να γυρίζει,
να νομίζει κάποια νύχτα
θα ‘ναι ξανά σαν όταν σ’ είχα
αγκαλιά μου και γελούσες
μου μιλούσες, με φιλούσες
ξεγελούσες τ’ όνειρό μας
λίγο πριν να 'ρθει ο χειμώνας.