Πες μου γιατί χωρίζουμε.

Είναι 23 Σεπτεμβρίου 2010 και δουλεύω ώς μπάρμαν σε μια καφετέρια στο Μαντράκι. Είμαι απελπισμένος επαγγελματικά και αναζητώ διεξόδους. Γράφω μία ακόμα μπαλάντα με αφορμή έναν χωρισμό που βίωσα από κοντά.

Θα ήσουν εσύ η μεγάλη η αγάπη.
Θά 'μουν κι εγώ της ζωής σου ο ήλιος.
Θά 'τανε, λέει, η ζωή μας όμορφη
σαν τ' ονειρο κάποιου παιδιού.
Και τ'ορκιζόσουν, θα μ' αγαπούσες
μέχρι το τέλος ότι κι αν γίνει.
Θα σ' αγαπούσα κι έγώ γιατί ήσουν ζωή μου
και τ' ορκιζόμουν κι εγώ.

Πες μου γιατί. Γιατί χωρίζουμε τώρα
εμείς που πολύ αγαπηθήκαμε.
Πες μου γιατί όλα όσα νιώθαμε ως τώρα
στην πρώτη τη μπόρα σβήσανε.

Κι όταν στον δρόμο μάς βρήκε ανηφόρα
εμείς αντέχαμε, άντεχε η αγάπη.
Μού 'λεγες να μη φοβάμαι γιατι έχω εσένα
κι έχεις κι εμένα εσύ.
Κι υστερα ήρθαν τα πρώτα τα λάθη.
Τα πρώτα νεύρα. Τα πρώτα "συγγνώμη".
Το πρώτο αδιάφορο βλέμμα σου μέσα στα μάτια
ήταν μες την καρδιά μου καρφί.

Πες μου γιατί. Γιατί χωρίζουμε τώρα
εμείς που πολύ αγαπηθήκαμε.
Πες μου γιατί όλα όσα νιώθαμε ως τώρα
να σβήσουν στην μπόρα αφήσαμε.

Θα ήσουν εσύ η μεγάλη η αγάπη.
Θά 'μουν κι εγώ της ζωής σου ο ήλιος.
Μα τώρα κάνεις εσύ πως δε θυμάσαι
και πως δε με νοιάζει εγώ.