Καφές στο Πλαστικό.

Αφηγηματικό τραγουδάκι. Μία ίστορία στην οποία πολλοί θα αναγνωρίσουν τον εαυτό τους. Χωρίς πια τις παλιές νοσταλγίες και συναισθηματικές φορτίσεις προσεγγίζω την πραγματικότητα και προσπαθώ να την ζήσω με ηρεμία και αισιοδοξία. Ιούνιος 2017.

Πέρασα χθες απ' την πλατεία
που σε περίμενα να 'ρθείς
και μού ΄ρθε (κοίταξε να δεις)
στο νου η δική μας ιστορία.
Κάπου πιο πέρα από τα φώτα
έψαξα εκεί στα σκοτεινά
το πεύκο αυτό με την καρδιά
που πήρα τα φιλιά τα πρώτα.

Κι αναρωτήθηκα αν κάτι
έχει πια μείνει απ' όλα αυτά.
Κάναμε σπίτι και παιδιά
μα που πήγε όλη αυτή η αγάπη...

Και τώρα, σάντουιτς για το δρόμο και καφέ στο πλαστικό
κι ένα "γεια" μεσ' απ' το τζάμι το κλειστό.
Κι όπως χάνεται στου δρόμου το volkswagen τη στροφή
κάποια μέρα τρέμω μη χαθείς κι εσύ.
Σάντουιτς για τον δρόμο και καφέ στο πλαστικό
και τα όνειρά μας τέλειωσαν εδώ.
Δες πως μοιάζει η ζωή σου σαν νταλίκα βιαστική
νύχτα με βροχή στην εθνική.

Θυμήθηκα σε καρτερούσα
να 'ρθεις το βράδυ απ' τη δουλειά
και άνοιγες μιαν αγκαλιά
και στο καρδιοχτύπι σού μεθούσα.
Κι όταν μας βρήκε η ανηφόρα
μού 'λεγες βάστα κι εγώ είμαι εδώ,
στα χέρια μου θα πνίξω εγώ
ότι κακό μας φέρει η ώρα.

Μα οι ώρες φέρανε ποτάμια
κι όσο κι αν πάλεψες κι εσύ
πήραν της νιότης την ορμή
και τη δική σου περηφάνεια.

Λοιπόν, σάντουιτς για το δρόμο και καφέ στο πλαστικό
κι ένα "γεια" μεσ' απ' το τζάμι το κλειστό.
Κι όπως χάνεται στου δρόμου το volkswagen τη στροφή
κάποια μέρα τρέμω μη χαθείς κι εσύ.
Σάντουιτς για τον δρόμο και καφέ στο πλαστικό
και τα όνειρά μας τέλειωσαν εδώ.
Δες πως μοιάζει η ζωή σου σαν νταλίκα βιαστική
νύχτα με βροχή στην εθνική.