Δώδεκα Χρόνια Ακόμα.

Παρά τις προσπάθειές μου να γράψω κάτι διαφορετικό, η ρουτίνα δείχνει να μην βοηθάει. Ίσως και η έμπνευση. Αυτό το τραγουδάκι γράφτηκε στις πρωινές διαδρομές μου προς την δουλειά μέσα από το δάσος της Ψίνθου και της Αρχίπολης τον Απρίλιο του 2015. Νιώθω καλύτερα.

Θά 'ρθει μια μέρα που
δεν θα πονάω
δεν θα ξενυχτάω
στον δικό σου καημό.
Θά 'ρθουν και νύχτες, ξέρω, 
που δεν θα ξυπνάω
και να σε ζητάω
δίπλα μου εδώ.

Το ξέρω θά 'ρθει εκείνη η μέρα.
Καμμιά ιστορία δε ζει αιώνια.
Αλλά για νά 'ρθει εκείνη η μέρα
θέλει ακόμα δώδεκα χρόνια.

Δώδεκα χρόνια ακόμα.
Δώδεκα χρόνια.

Γι' αυτό μη λες λυπάσαι. Κοίτα
εσύ καλά νά 'σαι
και μη ρωτήσεις να μάθεις
ποτέ σου με ποιόν

με ποιον τρόπο ξεχνάω και
σε ποιο στέκι μεθάω
κάποτε θά 'σαι, να ξέρεις,
για με παρελθόν.

Θα περιμένω και θά βγει ο ήλιος
μες στην καρδιά μου να λιώσει τα χιόνα
Αλλά, γαμώτο, θα πάρει πολύ
κάπου εκεί στα δώδεκα χρόνια.

Δώδεκα χρόνια ακόμα.
Δώδεκα χρόνια.