Μάιος 2015. Έχουμε ξεκινήσει την δουλειά στα Κολύμπια σε νέο πόστο και οι ώρες είναι πολλές. Κάπου εκεί ξεπηδούν μόνοι τους οι στίχοι. Μπαλάντα γιατί η καρδιά είναι πάντα καρδιά.
Δυο μαύρα ματάκια,
δυο χείλη γλυκά,
δυο ψεύτικα λόγια
και δύο φιλιά
και πάλι στάχτη
στου έρωτα το μονοπάτι.
Στου έρωτα το μονοπάτι.
Κι αν πέρασες τόσα
δεν έμαθες πια
και όλα τα πρέπει
πετάς στην φωτιά
να ζήσεις
εκείνο που έχεις ποθήσει.
Εκείνο που έχεις ποθήσει.
Έτυχε νά 'σαι καρδούλα μου ευαίσθητη
και καθαρή σαν γυαλί
κι ένα είναι σίγουρο μια μέρα για κείνη
εσύ θα πονέσεις πολύ.
Στο ξαναλέω
και άκου καλά
τα αισθήματά σου
σε μία ζαριά
μην παίξεις.
Αν χάσεις δεν θα τ' αντέξεις.
Αν χάσεις δεν θα τ' αντέξεις.
Έτυχε νά 'σαι καρδούλα μου ευαίσθητη
και καθαρή σαν γυαλί
κι ένα είναι σίγουρο μια μέρα για κείνη
εσύ θα πονέσεις πολύ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου