Νερό κι Αλάτι.

31/10/2018. Σε ύφος παραδοσιακό, μία μυθοπλασία. Νιώθω πολύ κουρασμένος αλλά η ζωή δεν σταματά να μας φέρνει νέες υποχρεώσεις. Μέσα σε έναν γενικό θυμό με τα όσα υφίσταται η πατρίδα μας, αναδύονται πάντα αφορμές για έμπνευση.

Πέρασα χθες κάτω απ' το μισόκλειστο
το παραθύρι της να θέλω μια ματιά της.
Νερό κι αλάτι η ματιά που μου χαλάλισε
και το χαμόγελο νερό της θάλασσας.

Κι απηλογήθηκά της πως την αγαπώ
μα κείνη δε μολόγησέ πως μ' αγαπάει.
Νερό κι αλάτι τα λογάκια π' ανταλλάξαμε
κι όλα τα σ' αγαπώ νερό της θάλασσας.

Κι εζήτηξά μιαν αγκαλιά μα μού 'δωκε
ένα μονάχα χάδι μέσα στα μαλλιά μου.
Νερό κι αλάτι η αγκαλιά που τόσο πόθησα
κι αυτό το χάδι της νερό της θάλασσας.

Δειλά έσκυψα, στο στόμα και την φίλησα
και κόκκινη όλη σαν το λουλούδι εγίνη.
Νερό κι αλάτι το φιλί που μού 'βρεξε τ' αχείλι
και η αγάπη της νερό της θάλασσας.

Μες τ' όνειρά μου κάθε ολόγιομο φεγγάρι
έρχεται τώρα σαν ταξίμι απού πονά.
Νερό κι αλάτι η πληγή που μ' άφησε στα στήθια.
Κι ότι αγάπησα νερό της θάλασσας.