Δύο Παιδιά

Μία αφορμή παράξενη και τυχαία. Ένας ρυθμός που ήρθε από τον δίχρονο ρελαντί ήχο της Βέσπας μου σε μία στάση 2 λεπτών σε φανάρι και έφερε στα χείλη μου μία μελωδία που κόλησε. Συνδυάστηκε με μία εικόνα που είχα στο μυαλό μου και βγήκε αυτό το αφηγηματικό τραγούδι. Μάης 2009, γραμμένο στις διαδρομές μου μεταξύ υποχρεώσεων και υποχρεώσεων.
Δύο παιδιά. Μια αγκαλιά.
Φιλί στα χείλη κι ένα ταξίδι
τώρα εδώ ξεκινά.

Ένα όνειρο. Δυό σ'αγαπώ
και τίποτα άλλο. Δεν αναβάλλω
το παραμύθι αυτό.
Να προχωράς. Να μ' αγαπάς
και μη φοβάσαι, κοντά μου νά 'σαι.
Θά 'μαι κι εγώ όπου κι αν πάς.
Και να γελάς. Να μου μιλάς
η καρδιά μου ν' ανάβει και σαν καράβι
στην δίνω να την κυβερνάς.
Θα είμ' εδώ να σ' οδηγώ
σε κάθε χαρά σου ή στα δάκρυά σου.
Στα βήματά σου, εγώ.
Νά 'σαι κι εσύ μια προσευχή
σε κάθε αστέρι για να μας φέρει
θάρρος σε κάθε αρχή.

Δύο παιδιά με μια αγκαλιά
και μια αγνή αγάπη, στα μήκη στα πλάτη
της Γης ανοίξαν φτερά.
Ήρθε βροχή, τρέμει η γή
το χέρι κράτα μου σφιχτά στην στράτα μου
φοβάμαι την αστραπή.
Πως με κοιτάς; Γιατί δεν μιλάς;
Κοίτα στα μάτια μου και πες μου, μάτια μου,
γιατί σωπαίνεις αφού μ' αγαπάς.
Μα τί 'ναι η ζωή; Μια αναπνοή.
Μια στιγμή άργησες, λάθος φρενάρησες
στης νιότης το κύμα, την άγρια ορμή.
Μη φεύγεις, μη! Μη, δεν μπορεί...
Όλα τελείωσαν. Τα φώτα χαμήλωσαν.
Τέλειωσε και για μένα αυτή η γιορτή.
Αχ, ουρανέ! Δέξου κι εμέ.
Θέ μου, συγχώρα με, σαν ρούχο φόρα με,
φίλε μου εσύ κι αδερφέ.

Δυο μοναξιές, χίλιες βραδιές
Χίλια τα δάκρυα, δίκαια κι άδικα,
και χίλιες νά 'ρθεις ξανά προσευχές.
Για νά΄ρθει καιρός που θα φέρει φώς
στο γλυκοχάραμα που σε καμάρωνα
δίπλα μου κι ήσουν παιδί και θεός.
Μα μην σταθείς. Μη λυπηθείς.
αγάπη μου πέταξε, στο όνειρο π' έταξε
για σένανε αυτή η ζωή.
Μονάχα αν θες, γύρνα και πες
πως λίγο με σκέφτεσαι και ας μην έρχεσαι
ποτέ πια πίσω στο χθες.

Πού να σε βρω κι εγώ να στο πώ;
Πάραδεισέ μου, συγχώρησέ μου
που πάντα θα σ' αγαπώ.