Έχει αρχίσει μία περίοδος λίγο πιο ήρεμη με μία σειρά από πιο αποφορτισμένες δημιουργίες όπως αυτή εδώ. Μέσα από αυτό το αργό, απλό και άψαχτο (ίσως κοινότυπο) στις λέξεις τραγουδι φαίνεται ότι μάλλον έχω δώσει τα χέρια με την ζωή σε έναν γενικό συμβιβασμό ώστε να ηρεμήσω από το άγχος των υποχρεώσεων και να κοιτάξω τα επόμενα βήματα. Αργό, ατμοσφαιρικό 9/8 ζειμπεκάκι χωρίς πολλά μουσικά κεντίδια και στολίσματα.Μάτια φεγγάρια, μακρυά μαλλιά
και μια καρδιά απ' αγάπη.
Του έρωτα βράδια, κρυφά φιλιά
και μια αγκαλιά που εχάθη.
Της πυρκαγιάς αερικά
και των πηγών νεράιδες
πείτε να έρθει στ' όνειρο
πού 'ναι οι νύχτες μου άδειες.
Του χωρισμού και του έρωτα
τα λόγια ίδια καίνε
κι όποιος τ' ακούσει μια φορά
πονά για πάντα, λένε.
Πες μου ουρανέ μου κι ανατολή
τ' αστέρι μου αν είδες.
Κι αν τό 'δες φέρτο πριν το βρουν
της χαραυγής οι ακτίδες.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου