Διαδρομή

Γραμμένο με αφορμή ένα διήγημα από ένα βιβλίο.

Η μουσική είναι μία προσωπική διασκευή του "Downbound Train" (Bruce Springsteen). Πειραματισμός σε ρόκ μπαλάντα. 29 Μαϊου 2009.

Είχα μια αγάπη και τ' όνειρό μου
δυο φιλαράκια είχα και τον εαυτό μου.
Στα πόδια σημάδια, μια τσέπη άδεια
μα τα μαλλιά μου αχτένιστα απ' τα χάδια.
Είχα μια αγάπη και στον ώμο μια τσάντα
απ' το σχολείο κι είχα μέσα τα πάντα.
Τις στεναχώριες μου και τις χαρές μου
που κουβαλούσα πάντα στις διαδρομές μου.

Και λέγαμε μαζί μπορώ ν' αλλάξω τον κόσμο
γιατί η αγάπη αυτή τα πάντα νικάει.
Δωσ' μου το χέρι σου και έλα πάμε
όπου η ζωή πετάει.

Μα η ζωή ποτέ δεν σε ρωτάει.
Σ' αρπάζει απ' το μανίκι και σε τραβάει.
Ήρθανε δυο παιδιά κι υποχρεώσεις,
έτρεμα μήπως στην καρδιά σου κρυώσεις.
Δουλειά λοιπόν από νωρίς να προλάβω
να δείξω χαρακτήρα στον εργολάβο
στο μεροκάματο να μ' επιλέξει
να ζήσω άλλη μια μέρα να επιτρέψει.

Και βλέπαμε να σβήνουν μέρα τη μέρα
όσα μας κάναν την καρδιά να γελάει.
Και σού 'δειξα ένα βράδυ και τ' όνειρό μας
στον ουρανό να σκορπάει.

Γύρισες δίχως γέλιο σπίτι μια μέρα
κι αμίλητη έκατσες λίγο πιο πέρα.
Ρωτώ τι έχεις. Λες δεν αντέχεις.
Παίρνεις την τσάντα σου, στην πόρτα τρέχεις.
Μόνος τώρα ξυπνάω, δουλειά να πάω.
Ξημέρωσε κι άλλη μια μέρα χρωστάω
σ' ανθρώπους-φίδια, σ' ένα κράτος-σκουπίδια,
ίσως και στη ζωή ακόμα την ίδια.

Μα θα θυμάμαι πάντα το κορίτσι εκείνο
π' έτρεμα όταν μού 'λεγε σ' αγαπάω.
Κοντεύω σαράντα μα τα όνειρα πάντα
στην πλάτη μου κουβαλάω.