Ένα τραγούδι σε ρυθμό Αργεντίνικου ταγκό, χορός τον οποίο εκτίμησα πολύ
το καλοκαίρι του 2012 από την Ρωσίδα φίλη και χορεύτρια Αλένα.
Άλλο ένα βράδυ
μένει λευκό το χαρτί.
Τι να σου γράψω;
Πώς να γραφτεί η σιωπή.
Κοιτώ τον δρόμο
τυχαία μήπως σε δω.
Τέσσερα χρόνια με τ´ όνειρο αυτό.
Τέσσερα χρόνια με τ´ όνειρο αυτό.
Κι η ζωή διαβαίνει
κι από σένα μένει
ένα τραγουδάκι σαν μουρμουρητό
να κολλά στα χείλη
τα στεγνά το δείλι,
το τραγούδι αυτό που ποτέ δε θα πω.
Σκέψη στη σκέψη
με πήρε πάλι η αυγή.
Τι κι αν ξανάπια;
Δε λέει από μέσα να βγει
εκείνη η εικόνα
απ´ τη στερνή σου αγκαλιά.
Τέσσερα χρόνια σε ξένα φιλιά.
Τέσσερα χρόνια σε ξένα φιλιά.
Κι η ζωή διαβαίνει
κι από σένα μένει
ένα τραγουδάκι σαν μουρμουρητό
να κολλά στα χείλη
τα στεγνά το δείλι,
το τραγούδι αυτό που ποτέ δε θα πω.
μένει λευκό το χαρτί.
Τι να σου γράψω;
Πώς να γραφτεί η σιωπή.
Κοιτώ τον δρόμο
τυχαία μήπως σε δω.
Τέσσερα χρόνια με τ´ όνειρο αυτό.
Τέσσερα χρόνια με τ´ όνειρο αυτό.
Κι η ζωή διαβαίνει
κι από σένα μένει
ένα τραγουδάκι σαν μουρμουρητό
να κολλά στα χείλη
τα στεγνά το δείλι,
το τραγούδι αυτό που ποτέ δε θα πω.
Σκέψη στη σκέψη
με πήρε πάλι η αυγή.
Τι κι αν ξανάπια;
Δε λέει από μέσα να βγει
εκείνη η εικόνα
απ´ τη στερνή σου αγκαλιά.
Τέσσερα χρόνια σε ξένα φιλιά.
Τέσσερα χρόνια σε ξένα φιλιά.
Κι η ζωή διαβαίνει
κι από σένα μένει
ένα τραγουδάκι σαν μουρμουρητό
να κολλά στα χείλη
τα στεγνά το δείλι,
το τραγούδι αυτό που ποτέ δε θα πω.
Δε λέει απο μέσα να βγει
ΑπάντησηΔιαγραφήεκείνη η εικόνα
απ'τη στερνή σου αγκαλιά...