Κλαίει η Αμμόχωστος.

Αφιερωματικό τραγούδι που γράφτηκε με αφορμή την απώλεια του πρωτοξαδέρφου μου Παναγιώτη. Μία μπαλάντα σπαραχτική για κάθε νέο που χάθηκε νωρίς και άδικα. Ιούνιος 2014.

Ήτανε κάποτε, που λες, ένα παιδί
όμορφο σαν Χριστός, απλό σαν το σπουργίτι.
Πού 'χε η αγάπη στην καρδούλα του κρυφτεί
κι έλαμπε ο κόσμος όταν έβγαινε απ' το σπίτι.

Εκεί που γέλασε ακόμα ειν' άνοιξη.
Εκεί που δάκρυσε ανθίζει μια μυρτιά.
Εκεί που αγάπησε μυρίζει δίκταμος
κι εκεί που θύμωσε ακόμα καίει φωτιά.

Μα έγινε άγγελος, πουλί του παραδείσου
και πως να ζήσω εγώ με την ανάμντησή του;

Ποιος να το ζήλεψε το τριαντάφυλλο;
Ποιος να το θέλησε; Ποιος να το έκοψε;
Ποιο χέρι άδικο;
Τι να τον κέρδισε και πέταξε στο φως;
Και κλαίει η Κρήτη, κλαίει η Κύπρος
κλαίει η Αμμόχωστος.

Είχα κάποτε κι εγώ ένα αδερφό
που ήταν στολίδι στις ζωές του καθενός μας.
Μέσα στις μάχες μα και μέσα στον χορό,
φίλος, στρατιώτης, ήρωας και άγιός μας.

Για κάποια κόρη αυτός ήτανε ο πρίγκιπας.
Για κάποια μάνα το καμάρι το κρυφό.
Για μια πατρίδα μικρή ήταν ο φύλακας
και για μια αδύναμη καρδούλα ο γιατρός.

Μα έγινε άγγελος, πουλί του παραδείσου
και πως να ζήσω εγώ με την ανάμντησή του;

Ποιος να το ζήλεψε το τριαντάφυλλο;
Ποιος να το θέλησε; Ποιος να το έκοψε;
Ποιο χέρι άδικο;
Τι να τον κέρδισε και πέταξε στο φως;
Και κλαίει η Κρήτη, κλαίει η Κύπρος
κλαίει η Αμμόχωστος.