Δεν θα ξεχάσουμε

Σεπτέμβριος 1999. Η μάνα μου, μού έχει δώσει μία παλιά της φωτογραφία ξεφτισμένη. Αφού την επιδιόρθωσα και την χρωμάτισα, έγραψα επάνω και αφιέρωσα αυτό το τραγούδι που παρέμενε ημιτελές από το Λύκειο.

Δεν θα ξεχάσουμε τα παιδικά μας όνειρα,
τις παλιές μας ζωγραφιές δε θα πετάξουμε,
τους τοίχους τους γραμμένους δε θα σβήσουμε,
θα μεγαλώσουμε κι εμείς μα δε θ' αλλάξουμε.

Δεν θα ξεχάσουμε τα παιδικά μας όνειρα,
τα ξύλινα σπαθιά μας δεν θα κάψουμε,
τα παλιά βιβλία δεν θα σκίσουμε,
κι αν μας χωρίσει η ζωή θα ξανασμίξουμε.

Δεν θα ξεχάσουμε τα παιδικά μας όνειρα,
τα κλάματα, τα ματωμένα γόνατα,
τις γρατζουνιές ποτέ δεν θα σκεπάσουμε
και δεν θα πλύνουμε τα χέρια απ' τα χώματα.

Δεν θα ξεχάσουμε τα παιδικά μας όνειρα,
το πρώτο ραντεβού, τα πρώτα δάκρυα,
κι αν όσοι μας αγάπησαν ξεχάσουνε
τα όνειρα εμείς θα τα φυλάξουμε...