Το Ταγκό του Χωρισμού

Είναι Απρίλιος του 2008 σε μια συνηθισμένη μέρα ρουτίνας που πηγαίνω στην νέα μου δουλειά ως αποθηκάριος. Ακούω στο ραδιόφωνο στο αυτοκίνητο ένα ταγκό, γράφω λοιπόν κι εγώ ένα δικό μου κατασκευάζοντας μία ιστορία.

Ναι, σ' αγαπώ.
Καλύτερα όμως να φύγεις.
Σ' ένα κενό,
τώρα θα ζήσω εγώ.
Πώς να στο πω;
Μ' αυτή την αγάπη με πνίγεις.
Σ' ευχαριστώ
όμως τελειώνουμε εδώ.

Σε διώχνω καλή μου από την ζωή μου
κι ας είσαι η ζωή μου εσύ.

Δεν έχω τον χρόνο πια
να γράφω τραγούδια για σένα.
Τώρα ξεχνιέται η καρδιά
σε ώρες δουλειάς και στο ψέμα.
Δεν έχω τον χρόνο πια.
να γράφω τραγούδια γι' αγάπη.
Μονάχος στο δάκρυ
κι εσύ ένα κομμάτι
αλλουνού ουρανού.

Ναι, σ' αγαπώ
και στ' όνειρο μέσα τη νύχτα,
θ' αναζητώ
ότι να ζω δεν μπορώ.
Κι αν δε σε δω
στου στέλνω απλά καληνύχτα
και μένω εδώ
στης άδειας ζωής το ρυθμό.

Δουλειά, υποχρεώσεις, αγάπη σε δόσεις
και ότι να σώσεις μπορείς.

Δεν έχω τον χρόνο πια
να γράφω τραγούδια για σένα.
Τώρα ξεχνιέται η καρδιά
σε ώρες δουλειάς και στο ψέμα.
Δεν έχω τον χρόνο πια.
να γράφω τραγούδια γι' αγάπη.
Μονάχος στο δάκρυ
κι εσύ ένα κομμάτι
αλλουνού ουρανού.