Οργή

Είναι περίοδος αποχής και σιωπής. Νιώθω αδύναμος και μικρός. Δουλεύω σε ξενοδοχεία προσπαθώντας να κάνω κάτι στη ζωή μου. Παρακολουθώ το παγκόσμιο σύστημα να επιβάλεται με το ψέμα στους λαούς και τις ψυχές. Τρομοκρατία, πόλεμοι, κοινωνίες που σκύβουν. Τελευταία αναλαμπή αντίστασης, η Γένοβα το 2001. Μετά από αυτό, γράφω την "Οργή" σπάζοντας την σιωπή προσωρινά.

Σαν σου μιλώ στα μάτια να με κοιτάζεις
κι αλλού το βλέμμα σου, δειλέ, μη γυρίζεις.
Έζησες παίρνοντάς μου όνειρα κι αίμα
και τώρα κάνεις ότι δε με γνωρίζεις.

Με λένε Πρίστινα, με λένε Καμπούλ.
Με λέν Σαράγεβο, Σαντιάγο κι Αθήνα.
Με λένε Κούβα, Αμμόχωστο, Αφρική, Βιετνάμ.
Με λέν Βαγδάτη, Παλαιστίνη και Χιροσίμα.

Μέσα στον ύπνο σου θα γίνω εφιάλτης,
στα βήματά σου, της κατάρας οι δρόμοι.
Η Οργή θα σβήσει μόνο στο σβήσιμό σου.
Μες την ψυχή μου έχει πεθάνει η συγγνώμη.