Παρατήρηση

Φωνή αγανάκτησης για όλους εμάς που μη θέλοντας ή μπορώντας να κάνουμε κάτι απέναντι στο ανθρωποφάγο σύστημα που μας κρατά δέσμιους της κακομοιριά μας και μας θρέφει με εικόνες και φτηνά συναισθήματα, κρατώντας μας νωθρούς, υποτάσσουμε τις συνειδήσεις μας στην αδυναμία. Οι πρώτοι στίχοι είχαν γραφτεί στο Γυμνάσιο. Τώρα είναι 2001 και έχω λόγο πια να το τελειώσω.

Κλαις, φωνάζεις

συνθήματα γραμμένα από άλλους για σένα.

Καις, σπαράζεις.

Είσ' ένα ψάρι που να ζήσει δεν του κάνουν τη χάρη.

Μα πες μου πως θα φύγεις,

θα σπάσεις τα δεσμά σου, απ' αυτούς να ξεφύγεις

αν φοβάσαι

ν' αντιτάξεις στον εχθρό σου τον εαυτό σου. 

Όμως μένεις

βουβός μπροστά στα τέρατα αυτής της γεένης

να θαυμάζεις

των όλων τους αφέντες και οθόνες κοιτάζεις

που σου δείχνουν

τα όσα θα μπορούσανε σε σένα να τύχουν

και ξορκίζεις

το ότι σε πληγώνει και μένεις πιόνι.

Μπρος στη δίνη

πετάς τα όνειρά σου μέσα σ' ένα καμίνι 

για να ζήσεις

χωρίς να δίνεις στόχο και χωρίς αναμνήσεις.

Και ποτέ σου

κανείς μη σε σηκώσει από τον καναπέ σου

ώσπου σβήσεις

μπροστά στο βίντεό σου στα εκατό σου.