Σε παρακαλώ φεγγάρι

Μπερδεμένο και αυθόρμητο τραγούδι, γραμμένο στις σκοπιές του Μαρτίου 1997 για την Δέσποινα. Έχω αρχίσει να έχω περισσότερη αισιοδοξία αφού μας βάλανε δεύτερο καρτοτηλέφωνο στο στρατόπεδο σε απόμερο μέρος και μπορώ να το σκάω να της μιλάω. Το έχει ακούσει μόνο ο καλός φίλος (τότε συνάδελφος) Γιώργος Παπαδάκος.

Σε παρακάλώ φεγγάρι
σου ζητάω μία χάρη,
αμα ιδείς το Δεσποινιό μου
φέρε μου το στ' όνειρό μου.

Νά 'μαστε μαζί τα βράδυα
που φοβάται στα σκοτάδια.
Να 'ρθε πάνω μου να γείρει.
Αχ, φεγγάρι μου, κάνε μου τό χατήρι.

Σε παρακαλώ φεγγάρι,
της νυχτιάς μαργαριτάρι,
να χαρείς τ' άστρα που έχεις,
την καρδιά μου να προσέχεις.

Γιατί είναι μακρυά μου
κι είναι άδεια η αγκαλιά μου.
Ρίξε ζάρι και θα χάσεις.
Να σου δώσω μιά, ψέυτη ντουνιά να σπάσεις.

Σε παρακαλώ φεγγάρι
δέσε τη μ' ένα ζωνάρι
στο κατώφλι, στην αυλή της,
να μη δώσει το φιλί της.

Αχ, φεγγάρι, έλα φέξε.
Τα μαλλιά της κότσο πλέξε,
πέρασέ της δαχτυλίδι
κι ένα αστέρι στα μαλλιά της για στολίδι.