Άχτι με το F/B Milena

Τον Μάρτιο του 1999 τυχαίνει και ταξιδεύω για Ηράκλειο με το "Μιλένα", το καράβι που με έφερε στη Ρόδο. Το τοπίο στην ζωή μου είναι θολό, η Δέσποινα εγκυμονεί τον Βαγγέλη μας, δουλειά δεν έχω βρει, οι ευθύνες μου σχεδόν με γονατίζουν. Ταξιδεύοντας βγάζω στο χαρτί ένα άχτι.

Εσύ που με πήρες μακρυά της,
εσύ γύρνα με κοντά της!
Τι σού 'φταιξε, ρε, η νιότη μου;
Σειρήνα στερνή και πρώτη μου.

Μη μου καπνίζεις τα φουγάρα σου!
Αναίσθητο! Κι εσύ κι η φάρα σου...
Είχα ανθρώπους π' αγαπούσα
και μιαν αγάπη Αρετούσα.

Χάρτη στη γέφυρα δε βρήκα
και από τη ρότα βγήκα.
Τιμόνι, ρε, γιατί δεν είδα;
Και πού είχες κρύψει την πυξίδα;

Για όλ' αύτά που έχασα
και για όλους που με ξέχασαν
λούσα, σαλόνια, και καμπίνες,
όλα να τά 'δεις λαμαρίνες.