Ατλαντίδα

Τον Ιανουάριο του 2002 βρίσκομαι στην Κρήτη για δουλειά που τελικά απέτυχε. Δύσκολος καιρός. Έχω τον χρόνο εκεί να αναπολήσω, να νοσταλγήσω... Γράφω αυτό το τραγούδι για την αγάπη και για την παλιά ζωή την οποία από τότε ξεχνώ οριστικά και βγάζω από την σκέψη μου. Είναι και το τελευταίο τραγούδι μου για χρόνια. Η ρουτίνα επικρατεί και η έμπνευση πεθαίνει.

Κι έγινες, λοιπόν, μια Ατλαντίδα.
Κι έγινε κι η γής Ατλαντικός.
Βούλιαξες μες τα βαθεια νερά του,
ερημιά στην επιφάνειά του.
Μονάχα η μέρα αλλάζει κι ο καιρός.

Κι έγινε η ζωή μου ένα καράβι
και σαν πέφτει η νύχτα ξεκινώ
μ' ένα τραγουδάκι π' αγαπούσες
και με την συνήθεια που μισούσες
τη χαμένη Ατλαντίδα μου να βρώ.

Ξέρω είναι μάταιο να ψάχνω.
Πως ο βυθός θά' ναι πάντα βυθός.
Την Ατλαντίδα, ξέρω, δε θα βρω ποτέ μου
μονάχα τα όνειρα στο κύμα θα τη φέρνουν
για να χαθεί ξανά στο πρώτο φώς.

Σ' ένα από τ' άσκοπα ταξίδια
την καρδιά μου έσχισε η σιγή.
Για πάντα μέσα στο νερό την πέταξα.
Χτυπώντας χάθηκε βαθειά μα έλπισα
πως ίσως η Ατλαντίδα την καρδιά μου βρεί...