Δεν θα τραγουδώ

Είναι 26 Οκτωβρίου 2000. Ξημερώματα γυρίζω από τη δουλειά στα McD και σκέφτομαι ότι τίποτα δεν έχει πάει όπως το ονειρεύτηκα. Είμαι ένας δέσμιος των υποχρεώσεων και των "πρέπει" της ζωής. Έχω βαρύνει, ξαναρχίσει το τσιγάρο, έχω αφεθεί στην χαλάρωση της τηλεόρασης, του ίντερνετ, του φαγητού... Γράφω το τελευταίο μου τραγούδι πριν ακουλουθήσει μία μακρυά περίοδος γενικής σιωπής.

Μια ομίχλη απόψε το φεγγάρι σκεπάζει.
Τις σκέψεις καπνίζω μοναχός στο περβάζι.
Σκέφτομαι εσένα, τα όσα έχω ζήσει
κι όλους εκείνους που έχω αγαπήσει,

και με πιάνει ένα κλάμα που τη νύχτα ταράζει
κι ως σκορπά ο καπνός μου, πιο πολύ σκοτεινιάζει.
Κι όλο θολώνει και το μυαλό μου
σ' αυτό το ταξίδι στο παρελθόν μου.

Πλέον δεν θα τραγουδώ για μεγάλες αγάπες,
για ατέλειωτα όνειρα, γεμάτα αυταπάτες.
Πλέον δεν θα τραγουδώ για τα οράματά μου.
Τέλος πια στα όνειρά μου εδώ.
Πλέον δεν θα τραγουδώ...

Και παρακαλάω να ξεθωριάσουν
οι αναμνήσεις και σβήσουν
μήπως έτσι ξεχάσω.
Να μη σε θυμάμαι, να μη σ' αγαπάω,
να μη μάθεις ποτέ σου πόσο ακόμα πονάω.

Κι αυτό το ποτήρι όλο γεμίζει κι αδειάζει
μα η θύμισή σου δεν ξεθωριάζει.
Τον ύπνο στα μάτια η νύχτα μου ρίχνει
και στο φεγγάρι αυτή την ομίχλη.