Σταθμός Φορτώσεως Ονείρων

Στην Πλατεία Συντάγματος Ιούλιος 1999. Αντιλαμβάνομαι τη θέση του μέσου ανθρώπου στο σύστημα και την απροθυμία για αντίδραση. Είναι η εποχή της επερχόμενης κομποστοποίησης ψυχών και της παγκοσμιοποίησης. Οργισμένος και ειρωνευόμενος, ακόμα και μένα γράφω στα τραπεζάκια του Everest δίπλα σε ένα κοριτσάκι 16-17 ετών που όλο σημειώνει σε μία ατζέντα, το ποίημα αυτό. Αργότερα διαπίστωσα ότι το κοριτσάκι σημείωνε ώρες για βίζιτες.

Σ' ένα σταθμό φορτώσεως ονείρων μου βρήκες μια δουλειά.
Νά 'σαι καλά, νά 'σαι καλά!
Με βόλεψες που χρόνια έψαχνα και τώρα ησύχασα.
Νά 'σαι καλά!

Σ' ένα σταθμό να κουβαλώ ελπίδες μ' ένα φορτηγό.
Τόσα θα ιδώ, τόσα θα ιδώ!
Πριν ήμουν ένας άνεργος και τώρα αφεντικό.
Τόσα θα ιδώ!

Με πόσο σεβασμό φορτώνω την πραμάτεια για να μεταφερθεί
στη χωματερή, στη χωματερή.
Για μένα αυτό είν' ευθύνη, υπόθεση ιερή.
Στη χωματερή...

Λίγο ψωμί και εικόνες μπόλικες στην τηλεόραση.
Καλή τιμή, καλή τιμή.
Γι' αυτά χιλιάδες όνειρα βγαίνουνε στο σφυρί.
Καλή τιμή.

Σ' ένα σταθμό φορτώσεως ονείρων μου βρήκες μια δουλειά.
Νά 'σαι καλά, νά 'σαι καλά!
Σήμερα φόρτωσα και τα δικά σου όνειρα για πέταμα.
Νά 'σαι καλά...