Πρόχειρο ζεϊμπέκικο που έγραψα στις 3/9/2008 σε μία βάρδια στην δουλειά. Πειραματισμοί, ας πούμε, σε ύφος μοντέρνου ρεμπέτικου.Μού 'παν σε είδαν εκεί που συναντιόμασταν
με 2-3 φίλους παρέα να γελάς.
Και πάνε μήνες που λείπουνε τα χρώματα
απ' τη ζωή μου. Που έφυγες και πάς;
Μού 'παν δεν κάνεις (πείσμα του εγωισμού)
ποτέ συζήτηση για μένανε
κι εγώ παλεύω με τις αναμνήσεις μου
κι οι νύχτες δάκρυα μου φέρνουνε.
Πέρνα απόψε απ' τη δουλειά να σε δώ
και (αν θες) να σ' αγκαλιάσω.
Και τη μισή μου τη ζωή θά 'δινα
ποτέ να μη σε ξαναχάσω.
Ξέρεις που είμαι, ξέρεις που βραδυάζομαι
και που δουλεύω για να ξεχαστώ.
Όμως δεν ξέρεις πόσο σε χρειάζομαι.
Θέ μου, κι αν ήξερες θα 'ρχόσουν να σε δω.
Ξέρεις που είμαι, ξέρεις που βραδυάζομαι
και που δουλεύω για να ξεχαστώ.
Όμως δεν ξέρεις πόσο σε χρειάζομαι.
Θέ μου, κι αν ήξερες θα 'ρχόσουν να σε δω.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου