Νόστος

Τον Γενάρη του 1998 παίρνω μετάθεση από το Μεσολόγγι για την Κρήτη για τους υπόλοιπους 10 μήνες. Είναι η πρώτη μου επιστροφή ύστερα από 4 χρόνια απουσίας και έμελλε και η τελευταία. Μέσα στο ιστορικό F/B Ρέθυμνο, γράφω με ταραχή τον Νόστο και την Επιστροφή. Είναι μια αποτύπωση μιας αγάπης για την Κρήτη που δεν ήξερα ότι κρύβω. Ίσως και εξιδανίκευση. Η σημείωση στο τέλος ήταν μέρος του έργου.

Είσαι μια φορτέτσα που δεν κουρσεύγεται
μόνο τις πόρτες της ανοίγει όπου αγαπήσει.

Αϊτοφωλιές που κρατούν τα μετερίζια σου
και δέρνει το κύμα τα ριζοχαράκια σου.

Ω, πόσο γλυκιά η επιστροφή!
Να ξαναϊδώ τον ήλιο να προβάλει
πίσω από τις πολεμίστρες
που οι ζωές τόσων παληκαριών
αγάπησαν και πόθησαν...

... και τα μαλλιά σου που τα παίρνει
σαν παντιέρες τιμής ο ζεστός νότος.

Όλα μου έδειχναν το Νότο, το "πίσω". Και μιαν αγάπη που θέλησε να με δέσει στην ξενητειά και αυτή μου έδειχνε το Νότο. Όταν τη φιλούσα στα χιόνια της Γλασκώβης, στο Κάστρο του Εδιμβούργου, τα μαλλιά της κυμάτιζαν και μού 'δειχναν το Νότο. Τον τόπο που με περίμενε.