Πες μου

Τους τελευταίους μήνες της θητείας μου νιώθω αδικημένος και σχεδόν φυλακισμένος από την ίδια μου την πατρίδα. Την ίδια ώρα που εγώ έχω υπηρεσία, στην τηλεόραση βλέπω να χτυπάνε την μάνα μου στα επισόδεια για την καθιέρωση του ΑΣΕΠ. Εκείνη τη νύχτα για να ηρεμήσω τελειώνω ένα άσχετο τραγούδι που είχα αρχίσει στο Λύκειο. Σεπτέμβριος 1998.

Πες μου τι 'ναι αυτό που τόσο σε καίει
τι 'ναι αυτό που τόσο ζητάς.
Πές μου αν αξίζει τον εαυτό σου
έτσι άδικα να σκορπάς.

Πές μου ποιος σου είπε την ευτυχία
αγοράζεις με τρεις δραχμές.
Ποιος σε έπεισε πως με λίγη σκόνη
θεός τις νύχτες γίνεσαι, λες.

Και θες
να φύγεις να ξεφύγεις ζητάς.
Πονάς
μα όμως δε γυρίζεις στο χθες.

Σαν σ' ένα τρενάκι του τρόμου επιβάτης
σ' έναν ίλιγγο μέσα ζεις
κι απ' τα όνειρά σου το πιο σπουδαίο
ειν' άμα ζωντανός βραδυαστείς.

Μοναχός σου τώρα στην ανηφόρα
σε κάθε βήμα σου θα πονάς
ώσπου νά 'ρθει κείνη η στιγμή που προσμένεις
νικητής στο φως να γυρνάς.

Και θες
να φύγεις να ξεφύγεις ζητάς.
Πονάς
μα όμως δε γυρίζεις στο χθες.