Όπως τα λες

Η απογοήτευση. Μέχρι εδώ μιλούσα, συμμετείχα, αντιστεκόμουν, παρότρυνα... Τώρα νιώθω πολύ αδύναμος. Εξασθενημένος ψυχολογικά, οικονομικά, δέσμιος επιλογών αλλά και συνθηκών, ξεχασμένος από τους παιδικούς φίλους, της παλιά οικογένεια και με νέες ευθύνες στον ορίζοντα δεν έχω διάθεση να παλέψω για παραπέρα. Βλέπω σιγά σιγά σε τι κόσμο θα ζήσω και ντρέπομαι. Γράφω το τελευταίο τραγούδι μου στην Αθήνα. Πλατεία Συντάγματος, Αύγουστος 1999.

Κι αν είν' έτσι όπως τα λές, κι αν είν' αλλιώς
μονάχα λίγη έχει σημασία.
Κι αν μιλάς πολύ ή αν στέκεις βουβός
κάπου αλλού θα γραφτεί η ιστορία.

Κι αν είν' έτσι όπως τα λές κι αν έιν' αλλιώς
τι πασχίζεις να τα μάθουνε κι οι άλλοι.
Εκείνοι που έχουν ιερό κι ιδανικό
τα λεφτά και για θεό ένα κανάλι.

Κι αν είν' έτσι όπως τα λές, τι τα θές;
Λόγια είναι θα τα πάρει κάποιο αγέρι
κι εσύ πάντα φουκαράς, ρομαντικός,
την αλήθεια θα γυρεύεις σ' άλλα μέρη...

Κι αν είναι έτσι... κι αν είν' αλλιώς...