Στην Τουρλίδα. Νυχτερινό Περίπολο.

Στο Μεσολόγγι, Διευθυντής του 937 ΣΤΓ. Με πιάνει μια νοσταλγία για την Δήμητρα που αγνοώ 4 χρόνια. Στην γιορτή της καταφέρνω να τη βρώ στο Brighton αλλά τίποτα δεν είναι όπως παλιά. Γράφοντας αυτό το τραγούδι (η ιστορία της σχέσης μας στην ουσία) σε μία υπηρεσία περιπόλου, κλείνει αυτή η παρένθεση. Είναι πάντως η πρώτη φορά που το μυαλό μου ξεστρατίζει από τον δρόμο που έχει διαλέξει. 26 Οκτωβρίου 1997.

Απ' την ανατολή ξεχύθηκε η Άρκτος
στ' απέραντο μάυρο, στο αιώνιο κενό.
Εφτά μικρές φωτιές με ζώσανε πού 'χα
το βλέμμα μου παρμένο, το νού μου χαμένο.

Κι έπεσε τ' άστρο το πρώτο πάνω μου
κι είδα να ντρέπομαι να σου το πώ.
Σε αγαπούσα αλλά σου τό 'κρυβα.
Γιατί άραγε, γιατί αραγε;

Κι έπεσε το δεύτερο άστρο πάνω μου
κι ένιωσα το φιλί σου το ζεστό.
Στα μάτια σου βυθίστηκα και ρίγησα.
Τα μάτια σου, τα μάτια σου!

Κι άλλο αστέρι έπεσε πάνω μου
κι είδα τον Ήλιο το βασιλιά
να γονατίζει μπρος την αγάπη μας.
Αυτός ο έρωτας, αυτός ο έρωτας!

Το τέταρτο άστρο έπεσε πάνω μου
κι ακούστηκε κρότος τρομαχτικός
και γίνηκες νύχτα, σε πήρε η άβυσσος.
Καρδιά που τσάκισε κι εγώ που ράγισα...

Τ' άστρο το πέμπτο έπεσε πάνω μου
κι απλώθηκε παντού σιωπή.
Μόνο από μέσα μου κλάμα ακουγότανε
σαν μελωδία, σαν μελωδία...

Κι έπεσε το έχτο το άστρο επάνω μου
κι είδα να ψάχνω να σε βρω
κι όταν σε βρήκα δε με θυμήθηκες.
Πόσα θα πέρασες, πόσα θα πέρασες...

Ήσουν εσύ τ' αστέρι το έβδομο.
Ήταν η ανάσταση κι ο γυρισμός.
Με μια λαχτάρα τα χέρια άπλωσα
όμως δεν έπεσε, όμως δεν έπεσε...