Πανάκριβό μου μυστικό.

Είναι Ιούλιος 2008 και στην αποθήκη που δουλεύω σε δυο κάπως πιο χαλαρές ημέρες, γράφω αυτό το τραγούδι με ύφος λαϊκής μπαλάντας μετατρέποντας μία ξένη μαντινάδα σε ρεφρέν. Έχω τώρα τον χρόνο να γράφω και βρίσκω εκτόνωση στην πίεση του καλοκαιριού.

Εχθές αργά
δεν τό 'θελα μα σε σκεφτόμουνα ξανά.
Μέσα στα χέρια μου πως σ' είχα αγκαλιά.
Εχθές αργά αναστατώθηκα ξανά.
Ήσουν εσύ
τ' όνειρο πού 'σβηνε πάντοτε την αυγή,
έρωτας που στο φως δεν άντεχε να ζει,
γλυκό κρασί και δηλητήριο μαζί.

Δεν έπερπε.
Να μ' αγαπήσεις, μάτια μου, δεν έπρεπε
αλλά δεν έπρεπε κι εγώ να σ' αγαπάω.
Δεν ήξερα.
Ότι θα έφτανα ως εδώ δεν ήξερα,
με μια κιθάρα μόνος να σου τραγουδάω,
να τραγουδάω.

Πανάκριβό μου μυστικό που μόνο η νύχτα ξέρει,
σ' αποζητάει η καρδιά και τ' αδειανό μου χέρι.

Ψάχνω να βρώ
τρόπους να μην πονώ, λίγο να ξεχαστώ.
Θυσία τ' ονειρο σ' αυτό που λεν "σωστό".
Ψάχνω να βρω τρόπο χωρίς εσέ να ζω.
Κι αν μια φορά
με δεις τυχαία μη μου πεις ούτ' ένα "γεια".
Μην ξεκλειδώσεις την κλειστή μου την καρδιά
κι οι αναμνήσεις φτερουγίσουνε ξανά.