Πρίστινα. Αργότερα...

Οι βομβαρδισμοί του Κοσόβου από τις ΗΠΑ το 1999 οριστικοποιούν την αλλαγή στον τρόπο που σκέφτομαι. Δεν είμαι πια ο ίδιος μετά τα όσα βλέπω με τα μάτια μου. Στις 10 Ιουνίου ο πόλεμος τελειώνει και εγώ γράφω στην Πλατεία Συντάγματος αυτό το φιλειρηνικό τραγούδι. Έχω πια συνειδητοποιήσει ότι δεν μπορώ εγώ να αλλάξω τον κόσμο και αρχίζω να αντιλαμβάνομαι το παγκόσμιο σύστημα.

Γνώρισα κάποιο κορίτσι σ' ένα μπαρ της πόλης.
Δουλεύει χρόνια εκεί μέσα και είναι εικοσιένα μόλις.
Απόρησα που είχε κέφι τόσο κουρασμένη.
-Σε λίγο, είπε, σχολάω. Μια ωρίτσα μένει.

Μου μίλησε για κείνη, για τα όσα είχε ζήσει,
για τα προβλήματά της που έψαχνε να λύσει.
Με κέρασε και κατιτίς για να πιω, λέει, στην υγειά της
και μου μιλούσε για οράματα και για τα όνειρά της.

Μικρό κορίτσι κοίταξε στα χέρια μου το αίμα,
για κοίταξε καλύτερα στα μάτια μου.
Τη θλίψη δες μεσα στο τρομαγμένο βλέμμα
και την οσμή καμμένου στα μαλλάκια μου.

Σχόλασε και την πήγα μέχρι εκεί που μένει.
Για ένα αγόρι μου μίλησε που νά 'ρθει περιμένει.
Θα χτίσουνε μαζί ένα κόσμο καλύτερο κι ωραίο.
Έχουν, λέει, τη θέληση κι αυτό ειν' πολύ σπουδαίο.

Μα για την ώρα πειμένει, δουλεύει για το σήμερα.
-Μονάχα μέχρι να τελειώσει και νά 'ρθει από τα σύνορα.
-Εμείς είμαστε, είπε, των κόσμων πνοή και γέφυρα.
Μια θλίψη ξάφνου μ' έπιασε, της χαϊδεψα το χέρι κι έφυγα.