Η Παλιά Γειτονιά

Οκτώβρης 1996. Επιστρέφοντας από τη Σκοτία, πριν φύγω φαντάρος, μου έχει λείψει η Κρήτη. Κουρεμένος κάνω ένα σύντομο ταξίδι εκεί μαζί με την Δέσποινα και μένω στου παππού Σοφοκλη. Το δικό μας σπίτι έχει ρημάξει. Εκεί αρχίζω να γράφω το νοσταλγικό αυτό χασάπικο που όμως δε θα τελειώσω παρά 12 χρόνια αργότερα.

Πήγα χθες το βράδυ στο φτωχόσπιτο
πού 'χα στην παλιά μου γειτονιά
κι ένιωσα στην νύχτα τον αυλόγυρο
σαν της Μάνας μου την αγκαλιά.

Πήγα χθές το βράδυ μ' ένα βήμα αργό
να ξανάβρω εκείνο το παιδί
π' άφησα πριν χρόνια στο φτωχόσπιτο
κι έφυγα για μιαν άλλη ζωή.

Πόσα βράδυα και ξενύχτια, πόσα όνειρα τρελά
κάναμε μετρώντας τ' άστρα στην παλιά μου γειτονιά.
Με τους φίλους μας τα βράδυα με κιθάρες βγαίναμε
και τραγούδια της αγάπης στις κοπέλες λέγαμε.

Τώρα πια περνώ το βλέπω έρημο, κλειστό
το παλιό μου το φτωχόσπιτο.

Κάθισα σε μια άκρη κι αναπόλησα
όμως δεν το βάσταξα πολύ
κι ένα δάκρυ εκύλησε σα να πότιζε
τα ξερά λουλούδια στην αυλή.

Ξάφνου ένα αεράκι γλυκό μ' αγκάλιασε
σαν μια δροσερή παρηγοριά
κι ένας στεναγμός τα σπλάχνα μου λεφτέρωσε.
Σκούπισα τα μάτια κι έφυγα.