Λουτράκι

Λουτράκι 17 Φλεβάρη 1997. Στην σκοπιά της Γεφυροποιίας, φάτσα στον Ισθμό, 12 - 02 π.μ. έγραψα το τραγούδι αυτό. Είναι μία περίοδος απογοήτευσης και δοκιμασίας. Η μοναξιά κυριαρχεί. Το κακό πρόσωπο του Στρατού. Το κακό πρόσωπο της Ελλάδας.

Νύχτωσε κι απόψε και φυσάει.
Νυχτερινή δώδεκα - δύο στο Λουτράκι.
Κρέμασμένο τ' όπλο μου στο πλάι,
φυσώ στις χούφτες μου να ζεσταθώ λιγάκι.

Ραδιόφωνο πικρή παρέα
κι ένα σκυλί γαυγίζει στο φεγγάρι.
Συρματόπλεγμα στα πέντε μέτρα
κι απέξω τ' όνειρο που μού 'χουν πάρει.

Κι ως έρχεται τ' αγιάζι στην σκοπια
φέρνει μια παγωνιά κι εσύ 'σαι μακρυά μου.
Κι ως σκίζουν τον Ισθμό τα ρυμουλκά,
μαχαίρια εμένα σκίζουν την καρδιά μου.

Κι ονειρεύομαι ένα ταξίδι
που θα με βγάλει πίσω στο νησί μου.
Νά 'ταν Θέ μου η σκοπιά καράβι
και τ' όπλο μου τιμόνι και πανί μου.