Η Παραδεισιώτισσα

Γενάρης 1994. Σατηρικό, γραμμένο για την συμφοιτήτριά μου Βούλα από την Έμπονα Ρόδου.

Κίνησα για την Έμπονα μα όξω απ' το Παραδείσι
μια κοπελιά μου πάντηξε κι ήρθε να με ρωτήσει.

-Πούθ' έρχεσαι; Απ' την κρεμαστή γη από τα Τριάντα;
Για πού, κοντώ, το έβαλες κι ήντα 'χεις μες την τσάντα;

-Είπαν μου πως στην Έμπονα έχει καλό κρασάκι
και πηαίνω με τη βούργια μου να βάλω ένα φλασκάκι.

-Έλα, μου λέει εκείνιε, να σε φιλοξενήσω.
Κρασί παραδεισιώτικο μαθές θα σε ποτίσω.

-Άσε, τση λέω, κοπελιά που νά 'χεις την ευκή μου
τι εγώ πάντα αμοναχός πίνω το, το κρασί μου.