Γράμμα σε ένα παλιό συμμαθητή

Με την αλληλογραφία με 1 - 2 φίλους και την Δέσποινα σπάει η μοναξιά της βιοπάλης που βιώνω σπουδάζοντας στο εξωτερικό. Γράφοντας από την Γλασκώβη στον Κύπριο συμφοιτητή μου Ανδρέα Αναστασίου, στην Χαϊδελβέργη, του έστειλα αυτό το τραγούδι που έγραψα με αφορμή την κρίση στα Ίμια τον Γενάρη του 1996.

Φίλε μου καλέ, παλιέ συμμαθητή μου,
δεν τελειώσαμε εκείνο το παιχνίδι
όπου παίζαμε οι δυο μας στην αλάνα.
Μας διακόψανε οι πυροβολισμοί.

Δεν τελειώσαμε εκείνη την ημέρα.
Με περνούσες ένα τέρμα (το θυμάσαι;)
όμως ήρθαν και μας πήρανε την μπάλα.
Το παιχνίδι μας τ' αφήσαμε μισό.

Σου υπόσχομαι λοιπόν ένα ταξίδι,
ένα απόγευμα σε κάποιο καφενείο
στης Κέρύνειας το ήσυχο λιμάνι
θα κεράσω εγώ γλυκύβραστο καφέ.

Κι ύστερα θα πάμε για να βρούμε
την αλάνα που ματώναμε τα πόδια
να τελειώσουμε εκείνο το παιχνίδι
και να βγούμε και οι δυο μας νικητές.