Η Νύχτα του.

Χερσόνησος, Καλοκαίρι 1992. Γράφω στην νυχτερινή βάρδια για την νύχτα που μου έμαθε τόσα πολλά αλλά και με προστάτεψε. Μια αλληγορία για την επικίνδυνη νύχτα. Είναι καιρός που γνωρίζω και τα πρώτα μονοπάτια του έρωτα.

Η νύχτα τραγουδάει σιγά

κι έχει στο στήθος κρεμασμένο ένα φεγγάρι.

Κι αυτός, ερωτευμένος ο ηλίθιος,

νομίζει πως κι αυτή τον αγαπά.

.

Μαγεύει η υπέροχη ματιά,

το μαύρο πέπλο κεντημένο με αστέρια.

Κι αυτός δεν ξεχωρίζει πια, ο δύστυχος,

τι είναι φως και τι φωτιά.

.

Απαλά του χαϊδεύει τα μαλλιά.

Τ' άγρια νύχια της τ' αγγίζουνε την πλάτη.

Κι εκείνος ανατριχιάζει από έρωτα

στα γκρίζα της σαν χάνεται φιλιά.

.

Στην αγκαλιά της τώρα μέσα έχει χαθεί.

"Θέλεις να μείνουμε μαζί, για πάντα, αιώνια";

Κι εκείνος λέει "ναι" αλλά δεν ξέρει πως

το φώς της μέρας δεν θα ξαναδεί.