Το πρώτο τραγούδι που έγραψα στη Γλασκώβη σε μια βόλτα στον ποταμό Clyde. Αφού έδωσα λόγο στην Δέσποινα έφυγα εκεί για μεταπτυχιακό. Ήταν ένα απόγευμα Νοεμβρίου 1995 που μου είχε πέσει βαριά η μοναξιά μου μακρυά της. Πλέον το κάθε τραγούδι έχει ένα λόγο που γράφεται.Νυχτώνει πάλι κι ο ουρανός πήρε να βρέχει.
Λέω να βγω να περπατήσω στη βροχή,
χωρίς ομπρέλα, έτσι για να μ' αγκαλιάσει,
όπως μ' αγκάλιαζες και δρόσιζες κι εσύ.
Τρέχουν οι ανθρώποι στη βροχή κι εγώ γελάω.
Τα φώτα ανάψαν μα τον ήλιο εγώ κοιτώ
που έχει βάψει κατακόκκινη τη δύση
και μου θυμίζει το δικό μας δειλινό.
Και περπατώ και περπατώ πλάι στο ποτάμι
κι όπως κυλάει αργά βυθίζομαι στο νου.
Και περπατώ και περπατώ πλάι στο ποτάμι
και στα βαθειά του τα νερά βλέπω τα μάτια σου...
...και στα θολά του τα νερά βλέπω τα μάτια σου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου