Στη Ρόδο

Απρίλιος 1993. Στην αρχή ενός έρωτα στην Ρόδο. Είχα γνωρίσει και ερωτευτεί τόσο το νησί όσο και την Δέσποινα. Μπερδεμένος και αμφιταλαντευόμενος γράφω το προφητικό τραγούδι αυτό που είναι μία πρώιμη, ρομαντική εικόνα που είχα για τον τόπο.

Φεγγάριν είχε ο ουρανός
μοσκοβολούσε η νύχτα
και σα με είδες ήνοιξες
μιαν αγκαλιά και ημπήκα.

Προπάτηξα στσοι δρόμους
σου μίλησα τω δεντρώ σου
στο κάστρο σου ξαπόστασα
κι ήθεκα στο γυαλό σου.

Ήπια κρασί απ' την Έμπονα, μέλι απ' το Παραδείσι,
αγάπησα Μαριτσενή κι από μια κρύα βρύση,

ήπια νερό τ' Αττάβυρου κι οι κάψες εχαθήκα
κι ούλοι οι πόνοι κι οι καϋμοί δροσοχαρές γενίκα.

Εγκάλιασές με κι ήκαμες το κλάημα μου δικό σου
κι οντε γελούσα, ηγέλουνες κι ήκαμες το σταυρό σου

κι ήλεγες πως σε τούτονε πού 'ρθε απ' την Κρήτη, πέρα,
σε τούτονε θα δώσω εγώ δική μου θυγατέρα.

Τι τόνε θέλω τση καρδιάς τσι λύχνους να ανάφτει
κι από ταχιάς με την αυγή, 'σάμε αργάς το βράδυ

να τραγουδάει τσι φιλιές, να λέγει την αγάπη
κι έτσα λοής που την κατεί έτσα να μου τη μάθει.

Να μαντιναδοτραγουδεί να χαίρειν η ψυχή μου
κι ωσά βροχήν η μουσικές να πέφτου πα' στη γη μου.

Ρόδος, νησί πεντάμορφο, του Γήλιου το στολίδι,
να φύγω μπλιο δε το μπορώ. Ήλλαξα δαχτυλίδι.