Στην Επιστροφή από το HGC Glasgow

Επιστρέφοντας από την δουλειά μου στο Holiday Inn GC, ένα πρωί του Γενάρη του 1996, είχα μία εμπειρία που δεν θα ξεχάσω. Αργότερα, λίγο πριν φύγω από την Σκοτία, τον Σεπτέμβρη, θυμάμαι και την αποτυπώνω σε αυτό το τραγούδι που αποτελεί την αρχή μιας σειράς αλλαγών στον χαρακτήρα μου, συνέπειες έντονων βιωμάτων. Αφιερώθηκε στους φίλους John Anderson και George McMillan.

Γυρνώ πρωί απ' τη δουλειά, στο δρόμο μου η παγωνιά
μα εγώ γελώ και τραγουδάω τ' όνομά σου.
Μα βλέπω δυο μικρά παιδιά κι όλα αλλάζουν ξαφνικά
γιατί σε κούτες χάρτινες ξεχειμωνιάζουν.

Τα πλησιάζω, τα ρωτώ, τι κάνετε μωρέ εδώ;
Πού είν' ο κύρης σας; Γιατί σας έχει αφήσει;
Το 'να μου έξομολογά, "Μιχάλη, δεν έχω μπαμπά,
μια μοίρα άδικη, κακή μ' έχει γεννήσει".

Περνούσε από 'κει, που λες, κάποιος με μία mercedes,
τον σταματώ και του μιλώ γι' αυτά τα δύο
μ' αυτός μου λέει, ζαμανφού, "έχω επείγον ραντεβού
πέρνα μετά τις 11 απ' το γραφείο".

Κι έμεινα μόνος μου ξανά, εκεί μ' εκείνα τα παιδιά
τι να τους πω δεν ήξερα αυτή την ώρα.
Τ' άλλο μου λέει σοβαρά, "δεν είναι η πρώτη η φορά.
Σ' ευχαριστώ από καρδιάς μα φύγε τώρα".

Στους δρόμους μόνος τριγυρνώ μα όμως τώρα νιώθω αλλιώς.
Πια δεν κοιτώ τα μεγαλεία της Γλασκώβης.
Μόνο το ψέμα της κοιτώ και ντρέπομαι που είμ' εδώ
και βλαστημώ τη μοναξιά αυτής της πόλης...