Συνείδηση

Αμέσως μετά την δολοφονία του Σολωμού Σολωμού στο οδόφραγμα της Δερύνειας (είχε προηγηθεί κι εκείνη του Τάσου Ισαάκ) σκηνοθέτησα συγκλονισμένος αυτό το μη μελοποιημένο ποίημα νιώθοντας τις τύψεις που μου αναλογούν. Δεκαπενταύγουστος του 1996, στην ελληνική εκκλησία του Αγίου Λουκά στην Γλασκώβη.

Τιμή και δόξα στα παιδιά που πέσαν για την Κύπρο
και μια ντροπή δυσοδική για μένα να φοράω.

Γιατί εχθές δεν τόλμησα να πιάσω μια σημαία
πού 'ταν πεσμένη, κόκκινη μ' αίμα δικών μου φίλων.

Τιμή και δόξα στα παιδιά που τώρα θα γελούνε
με την κατάντια μου αυτή, μ' αυτή την προδοσία.

Όταν με είδε η μάνα μου εχθές φρέσκολουσμένο
μού 'πε πως έκανα καλά που γύρισα στο σπίτι.

Μα εγώ τους άκουσα κοντά τους πυροβολισμούς τους
που σκότωσαν τους φίλους μου ενώ έτρεχα να φύγω.

Το βράδυ με το τσάι μου πολλές φορές τους είδα
να πέφτουν και να ξεψυχούν στις βραδυνές ειδήσεις.

Αυτή η σφαίρα ρίχτηκε απ' το δικό μου χέρι
και απ' το χέρι των πολλών που δεν είναι κορόιδα.

Εμείς που τρέχαμε εχθές, τ' αμαρτωλά τομάρια
να σώσουμε απ' το λευκό μανδύα των αγγέλων.

Εμείς! Εγώ τους σκότωσα κι ας γελάω τώρα
με τους πολλούς, με τους σωστούς, τους έντιμους προδότες.

Κι αφού κανένας και ποτέ δε θα με τιμωρήσει
στην επομένη ντουφεκιά των Τούρκων ας πεθάνω.