Είναι το τέλος της προσπάθειάς μου να βρω μία άκρη για τα όσα συνέβησαν τα προηγούμενα δυο χρόνια σε προσωπικό και οικογενειακό επίπεδο. Πριν φύγω για μεταπτυχιακό στη Σκοτία κλείνω έναν κύκλο και νιώθω ότι δεν έχω απαντήσεις για τις απότομες αλλαγές στην ζωή μου. Μάης 1995.Πόσες φωνές!
Πόσες φωτιές!
"Φίλοι" που μου φωνάζουν.
Γι' αγάπη μιλούν,
μου χαμογελούν,
στα μάτια μου όλοι κοιτάζουν.
Τι να πιστέψω, πες μου,
και να μην προδωθώ;
Τα μάτια μου που να στρέψω
και ψέμματα να μη δώ;
Και ποιος στ' αλήθεια πιστεύει
πως σ' αγαπώ... πως σ' αγαπώ...
Νύχτα λευκή.
Η σκέψη θολή
με τόσα που μ' έχουν ποτίσει.
Μα ο ήλιος θα βγει,
η μέρα θα 'ρθεί,
πάλι το φώς θα γυρίσει!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου