Νέα Αλικαρνασός

Νέα Αλικαρνασός, 16/9/1992. Είναι η επέτειος των 70 χρόνων μικρασιατικής καταστροφής και γράφω επιρρεασμένος από την αδερφική φιλία μου με τον Κώστα Μπαλαμούτσο, συμμαθητή μου για 2 χρόνια στο λύκειο με καταγωγή από την Αλικαρνασό. Αφιερώνεται στον πατέρα του, Στέλιο Μπαλαμούτσο.

Η Μάνα μου με γέννησε στην Αλικαρνασό
κι η μοίρα με κυνήγησε απ' τη Μικράν Ασία.
Πήρα μαζί μια χούφτα γης κι ένα κλαδί κισσό
και μια απορία ποιά άραγε πληρώνω αμαρτία.

Η μάουνα γέρικο σκαρί μα και φιλότιμο,
σε κάθε κύμα έβηχε παιρνώντας το Αιγαίο.
Ένας σωρός την βάραιναν ελπίδες κι άνθρωποι.
Εσύ φταίς, ερωτούσανε, ή μήπως εγώ φταίω;

Την τρίτη μέρα το πρωί, πλευρίζαμε γυαλό
και όλοι είχανε το νου στο τι αφήκαν πίσω.
Κι εγώ εμπόλιασα τη γή, φύτεψα τον κισσό
και έσκυψα το κρητικό το χώμα να φιλήσω.
.

Και πέρασαν καιροί πολλοί και χρόνοι δίσεχτοι
κι ιδρώτας έτρεξε πολύς και πότισε το χώμα.
Και ο κισσός μεγάλωσε κι έζωσε μιαν αυλή
που παίζουν τώρα λεύτερα τα δώδεκά μου εγγόνια.

Μα όσο κι αν πικράθηκα δεν το μετάνοιωσα.
Κι αν του χεριού μου το πετσί γεμάτο ρόζους είναι,
τούτη τη γη την πέτρινη που την αγάπησα
και που φωνάζει μέσα μου πανού Ελλάδα είναι.