Κόσμος Χαζός

Οργισμένο, πρόχειρο τραγούδι που έγραψα σε μια διδακτική ώρα της Σχολής μου τον Νοέμβριο του 1994. Ήταν μια περίοδος αυτοκριτικής και αναθεώρησης ιδεών. Αφιερώθηκε στον Μήτσο Παπαγεωργίου για μία ηρωϊκή πράξη του. Τραγουδήθηκε σε φοιτητικά μεθύσια και στο λιμάνι όταν τον αποχαιρετούσαμε.

Σ' ακολουθούσα μα τώρα πια
κατάλαβα ότι δεν πρέπει.
Σ' αυτό τον κόσμο το χαζό
την αδικία κανείς δε βλέπει.

Ζούμε μονάχοι και βιαστικοί
και στο καβούκι μας κρυμμένοι μέσα.
Σ' αυτό τον κόσμο το χαζό
περνάνε μόνο τα μεγάλα μέσα.

Και έχω φτιάξει το δικό μου όνειρο,
φτιαγμένο απ' της γιαγιάς τα παραμύθια.
Σ' αυτό τον κόσμο το χαζό
που έχει το ψέμα για αλήθεια.

Άσε με τώρα μόνο μου
να κλαίω το χάλι μου μονάχος.
Σ' αυτό τον κόσμο το χαζό
δεν είμαι παρά ένα λάθος.

Σ' αυτό τον κόσμο το χαζό.
Σ' αυτό τον κόσμο τον άχαρο...