Ο Ύμνος της ΑΣΤΕΡ

Από το 1992 ως το 1995 σπούδασα στην Ανωτέρα ΣΤΕ Ρόδου με την οποία δέθηκα πολύ. Έγραψα τον ύμνο της την Άνοιξη του 1993. Άγουρο πόνημα εντελώς προσωπικό. Μελοποιήθηκε και τραγουδήθηκε μόνο σε συγκενρώσεις στα φοιτητικά μας δωμάτια. Τώρα πια τίποτα δεν με δένει με την Σχολή αυτή.

Είδα κι αγάπησα
παιδιά μιας μάγισσας.
Παιδιά που σε κοιτάνε με μάτια αληθινά.
Παιδιά που σ' αγαπάνε.
Ελεύθερα παιδιά.

Είδα κι αγάπησα
παιδιά μιας μάγισσας.
Μες το χαμόγελό τους η ελπίδα ξαναζεί.
Μέσα από την καρδιά τους προβάλει η ζωή.

Πάμε ταξίδι στο Γαλαξίδι
κι από κει φεύγουμε για Σαλονίκη,
πετάμε πάνω απ' τα νησιά,
την Κάλυμνο, την Ικαριά.

Από τον Έβρο μέχρι την Κρήτη,
από τον Γράμμο στον Ψηλορείτη,
από την Κύπρο ως την Λευκάδα,
Ρόδος και Κέρκυρα, όλη Ελλάδα

Η Ηπειρός μας χαιρετάει
κι η Ζάκυνθος μας τραγουδάει,
μοσχοβολάει η Θεσσαλία,
γειά σου χαρά σου, Μακεδονία.