Ένα Αϊτόπουλο

Το "Αϊτόπουλο" (Άνοιξη 1994) είναι η αρχή μίας πιο ώριμης αλλά ακόμα μπερδεμένης περιόδου γραφής. Τελώ υπό το βάρος υπαρξιακών και θρησκευτικών αναζητήσεων αλλά και του έρωτα. Τα περισσότερα τραγούδια είναι πειραματισμοί και με αυθόρμητα θέματα. Αφιερώθηκε στην Νάνση, ένα πουλάκι.

Ήτανε μια φορά σε χώρα μακρυνή
ένα αϊτόπουλο μονάχο κι ορφανό.
Μάνα είχε την αυγή, τον Ήλιο κύρην του
και σαν ξημέρωνε κινούσε απ' το βουνό.

Από τα σύννεφα μέχρι τη θάλασσα
κι από τη δύση μέχρι την ανατολή
τα όρη τό 'κραζαν κι η γής τ' αγκάλιαζε
κι ήταν του τόπου του μονάκριβο παιδί.

Και σαν σουρούπωνε, πήγαινε κάθιζε
σ' ένα χαράκι από πάνω απ' το γυαλό
κι άρχιζε σιγανά να γλυκοτραγουδά
για να ακούσουν οι νεράιδες το σκοπό.

Μια μοίρα άπονη τό 'δε, το ζήλεψε
μια θυγατέρα της αδίστακτης νυχτιάς
κι έγινε φονικό, βόλι στο στήθος του
κι από τον τόπο 'κείνο εχάθη η ομορφιά.

Τώρα πονά η αυγή κι ο ήλιος γέρασε
και της θαλάσσης οι νεράιδες τις βραδιές
βλέπουν στον ουρανό ενα άστρο, ένα φώς
γραμμές να σέρνει σκίζοντας τις ξαστεριές.